Spis treści

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

Jefcie, najukochańszemu psu na świecie

2001–2012

1

Widziałem, jak to się stało.

Czerwony sweter taty i mój sweter w paski służyły za słupki. Słońce świeciło mi na ręce, a wiatr od morza ukradkiem grał w nogę razem z nami. Biegłem za piłką do utraty tchu, aż w końcu zatrzymałem się zdyszany.

W oddali zobaczyłem Jorrego. Nic nie robił. Po prostu spacerował po pustej plaży i spokojnie przyglądał się niebu. Obserwował unoszące się nad wyspą białe jak śnieg chmury. Jakby miał czterdzieści lat, a nie dwanaście.

– Samuelu! – zawołał tata. – No co jest? Przecież nie skończyliśmy meczu!

– Już idę! – odkrzyknąłem.

Ale nie ruszyłem się z miejsca. Czułem, jak piasek przesypuje mi się między palcami u stóp. Byłem jak odwrócona klepsydra. Wystarczyło, że poruszyłem palcami, a zyskiwałem kolejne minuty.

– Samuelu! – zawołał znowu tata.

Jeszcze raz popatrzyłem na Jorrego i właśnie wtedy to się stało. Postawił stopę w miejscu, gdzie powinien być piasek, a było tylko powietrze. I wymachując rękami, wpadł do olbrzymiego dołu.

Wyglądało to fantastycznie!

W każdym razie przez chwilę, bo potem mój brat zaczął krzyczeć. Już miałem się uśmiechnąć, ale natychmiast się powstrzymałem.

Krzyk mojego brata przebił się przez świst wiatru i łoskot fal uderzających o brzeg. Przeszły mnie od niego ciarki. Nie brzmiał jak krzyk chłopca, tylko jak ryk zwierzęcia.

Zacząłem biec w tej samej chwili co tata. Brnęliśmy przez sypki piasek najszybciej, jak mogliśmy. Nie widzieliśmy Jorrego. Jakby pochłonęła go ziemia.

– Jor! – zawołałem.

– Idziemy do ciebie! – krzyknął tata.

Stanęliśmy nad dołem. Mój brat leżał na dnie i trzymał się za nogę. Jego twarz była wykrzywiona z bólu, długa grzywka zasłaniała oczy. W jednej chwili zapomniałem o wszystkim, co ostatnio tak mnie w nim wkurzało.

Kiedy nas zobaczył, przestał krzyczeć. Łapiąc powietrze, popatrzył na tatę.

– Słyszałem, jakby coś pękło – powiedział. – Kiedy upadłem, rozległo się takie trach!

Zadrżałem z zimna. Był dopiero początek maja. Zdecydowanie za chłodno, żeby biegać w tiszercie po wietrznej plaży.

Tata ostrożnie opuścił się do dołu. Gdy w nim stał, piasek sięgał mu prawie do pasa. Tylko raz widziałem tak głęboki dół. Trzy tygodnie wcześniej, dlatego doskonale to pamiętałem. Moja klasa całymi garściami wrzucała do niego płatki białych róż. Bałem się, że ich zabraknie, zanim przyjdzie moja kolej, ale przygotowano zapasowy koszyk. Sięgnąłem do niego jako pierwszy.

Tata ukląkł przy Jorrem i zaczął podciągać mu nogawkę.

– Ostrożnie! – zawołałem.

Mój brat się nie odezwał.

– Sprawiasz mu ból! – krzyknąłem.

Nie odważyłem się podejść bliżej. Bałem się, że któraś ze ścian dołu się obsunie. Widziałem, jak mój brat się kuli, kiedy tata rozwiązywał mu sznurówki. Ale wciąż milczał.

– Daj mi telefon! – poprosiłem tatę. – Zadzwonię po pogotowie, żeby przysłali tu karetkę.

– Nie wygłupiaj się.

– Przecież widzisz, że go boli. Nic nie mówi, ale to chyba jasne, że musi jechać do szpitala.

Tata przytaknął.

– Pojedziemy do lekarza.

– Ale on przecież nie może iść.

– Zaniosę go do samochodu – odpowiedział. – I podjedziemy do miasteczka.

– Zwariowałeś! – krzyknąłem zdenerwowany. – Jeszcze się potkniesz, jak go będziesz niósł. Poprzesuwają mu się kości i już nigdy nie będzie mógł chodzić. Albo okuleje i nigdy nie znajdzie sobie dziewczyny…

– Zamknij się wreszcie – odezwał się nagle mój brat.

Odgarnął włosy z oczu i spojrzał na mnie. Znowu był tym nowym Jorrem, który tak mnie ostatnio wkurzał.

– Nie dość, że mnie boli, to jeszcze muszę wysłuchiwać wrzasków przedszkolaka.

Cofnąłem się o krok.

W milczeniu przyglądałem się, jak tata bierze go pod ręce i podnosi. Jorre był blady. Zauważyłem, że zacisnął szczęki, ale nawet nie pisnął, a ja wiedziałem, że muszę trzymać buzię na kłódkę.

Nie mogłem krzyczeć za niego, nie mogłem zadzwonić po pogotowie. Był ode mnie o dwa lata starszy. Już w chwili moich narodzin było za późno. Od samego początku znajdowałem się na przegranej pozycji i nikt nie zaproponował, żeby zacząć grę od nowa.

Schyliłem się i podniosłem z piasku kilka białych muszelek. Jedna za drugą wrzucałem je do dołu. Ostatnia trafiła Jorrego w głowę.

2

Popędziłem po nasze swetry, a tata wyciągnął Jorrego z dołu. Zarzucił go sobie na plecy i zataczając się, niósł go po plaży. Dyszał przy każdym kroku, a Jorre jęczał. Razem wyglądali jak jakiś stary dinozaur.

Usiadłem z przodu, bo mój brat zajął całe tylne siedzenie. Przyjechaliśmy tu zaledwie dzień wcześniej i w ogóle nie znaliśmy okolicy. Nasz zielony domek letniskowy stał ukryty wśród wydm. Lekarz oczywiście musiał mieszkać w miasteczku. Mijaliśmy zatłoczone kawiarniane ogródki, budki z topniejącymi lodami i ozdobione łopoczącymi chorągiewkami sklepiki pełne kolorowych wiaderek i dmuchanych delfinów.

Od czasu do czasu odwracałem się w stronę Jorrego. Patrzyłem na jego nogę, próbując wyobrazić sobie, jakie to uczucie. Tam w środku, w mięśniach i pulsujących od krwi żyłach.

– Jak myślisz, czy coś cię kiedyś bardziej bolało? – zapytałem.

– To, że ty ciągle się nad czymś zastanawiasz, nie oznacza, że wszyscy tak robią – mruknął.

Lekarza znaleźliśmy na drugim końcu miasteczka. Przyjmował w szarym niskim budynku, który nie wyglądał na domek letniskowy. Tata zostawił nas w samochodzie, a sam pognał do środka. Patrzyłem na zegarek. Po trzech minutach i piętnastu sekundach wrócił z wózkiem inwalidzkim.

– Oj, asystentka jest groźna. O mało nie odgryzła mi nosa, kiedy usłyszała, że nie zadzwoniliśmy, żeby się umówić na wizytę. Musimy poczekać, aż lekarz znajdzie dla nas czas.

– Ale Jorrego boli! – krzyknąłem. – Przecież nie wrócimy do domu i nie będziemy czekać!

Tata wzruszył ramionami.

– Ta kobieta jest przyzwyczajona do tego, że ludzi coś boli. Najpierw należy się umówić na wizytę. No chyba że się umiera.

Pomogłem bratu wyjść z samochodu i usiąść na wózku.

– Mogę pchać? – zapytałem.

Tata się zawahał.

– Będę uważał – zapewniłem. – Naprawdę. Wiem, że to nie wózek sklepowy.

Jorre parsknął śmiechem. Oczywiście niezbyt głośno, bo za bardzo go bolało.

– Hmm… – odparł tata, spoglądając najpierw na niego, a potem na mnie. – Na szczęście mama nigdy mi nie mówiła, co wyprawiacie z wózkami sklepowymi. – Odsunął się trochę na bok. – No dobra, ale pod warunkiem że nie będziesz go prowadził zbyt szybko!

Trudno było pchać wózek prosto, ale prawie o nic nie zaczepiłem. Myślę, że surowej asystentce nie podobało się, że to ja to robię. Miała krótkie jasne włosy i jaskrawoczerwone usta i wymachiwała ręką jak policjant kierujący ruchem.

– Tutaj! Uważaj na framugi, dopiero co je malowaliśmy!

Duża poczekalnia była pełna ludzi w krótkich spodenkach i kwiecistych klapkach. Wyglądali na zupełnie zdrowych. Postawiłem wózek obok stolika, na którym leżały klocki Lego, i usiadłem obok taty na twardej ławce. Na ścianie naprzeciwko wisiały zdjęcia siedmiu gatunków wydmowej trawy. Pachniało plastrem.

Ukradkiem przyglądałem się innym pacjentom, bo byłem ciekaw, co im dolega. Dlaczego przyszli do lekarza w taki słoneczny dzień? Po ich wyglądzie nie można się było niczego domyślić. A jednak tu byli.

Wbrew swojej woli znowu przypomniałem sobie tatę Belli. Gdy przyszedł do szkoły, żeby pomóc podczas dnia sportu, nikt niczego nie zauważył, choć już wtedy był chory.

Wierciłem się na ławce i czekałem.

I dalej czekałem.

– Tato? – szepnąłem. – Czy ostatni dinozaur wiedział, że jest ostatni?

– Co masz na myśli? – zapytał cicho tata.

– Czy ostatni dinozaur zdawał sobie sprawę, że dinozaury wymierają? Czy wiedział, że po jego śmierci już ich nie będzie?

Jorre patrzył na zdjęcia trawy, udając, że nas nie zna.

– Mam nadzieję, że wiedział – dodałem. – Bo jeśli wiedział, że jest ostatni, to pewnie nie było mu tak bardzo szkoda umierać. I tak musiał czuć się samotny.

Tata przytaknął.

– Też tak sądzę.

Może usłyszał, co powiedziałem. A może i nie. Był mistrzem w udzielaniu odpowiedzi bez słuchania. Czasem sprawiał wrażenie sympatycznego tatorobota.

– Jor – zwróciłem się do brata – myślisz, że ostatni dinozaur mógł zaprzyjaźnić się z innymi zwierzętami? Że mógł rozmawiać z…

– Zamknij się w końcu! – warknął.

– Ale wydawało mi się…

– Boli mnie, rozumiesz? Całe wakacje zmarnowane. – Pokręcił głową. – Niewiarygodne. Raz zachowujesz się jak profesor, a raz jak pięcioletnia dziewczynka. Ani mi się śni gadać o samotnym dinozaurze wpadającym do jeża na herbatkę!

Jakiś mężczyzna o niezwykle włochatych nogach zachichotał, a ja spuściłem wzrok. Oczywiście cała poczekalnia przysłuchiwała się naszej rozmowie.

– Posiedzę w samochodzie – oznajmiłem.

To, że Jorre nazywał mnie profesorem, nie miało żadnego sensu. Żeby zostać profesorem, trzeba najpierw skończyć liceum, a potem spędzić jeszcze wiele lat na uniwersytecie. A ja chodziłem dopiero do czwartej klasy podstawówki. Wytłumaczyłem mu to w zeszłym tygodniu, ale w ogóle się tym nie przejął i wciąż powtarzał swoje.

Wstałem. Tata dał mi kluczyki.

– Tylko nigdzie nie odjeżdżaj! – powiedział z przesadną wesołością.

Pokiwałem głową i wyszedłem na dwór, na słońce.

3

Na zewnątrz wciąż trwały ferie. Choć stałem pomiędzy budynkami, czułem zapach morza. Na oświetlonych słońcem płytach chodnikowych leżała cienka warstwa piasku przyniesionego z plaży na klapkach, wilgotnych ręcznikach i dmuchanych zwierzakach.

Włożyłem kluczyki do kieszeni i ruszyłem przed siebie. Nie byłem oczywiście taki głupi, żeby wpatrywać się w pogodne niebo. Nie zamierzałem wpaść do jakiegoś dołu.

Kluczyki podzwaniały mi w kieszeni. W głowie miałem pustkę. Czasem za dużo myślę. A czasem nie myślę w ogóle. W moim przypadku nie ma niczego pośrodku. Przeszedłem powoli przez niewielki parking i zatrzymałem się.

Przy tylnym wejściu do gabinetu znajdował się taras, na środku tego tarasu stał stół, a na nim laptop, kwiatek w doniczce i biurowa lampka. Jej kabel wił się po szarych płytach chodnika i nagle się kończył. Wtyczka nie była wetknięta do kontaktu.

Przy stole siedziała dziewczyna z włosami w kolorze piasku. Miała poważny wyraz twarzy. Prędko się odwróciłem, ale już mnie zauważyła.

– Poczekaj!

Obejrzałem się.

– Czy wiesz coś o rybie, która nazywa się danio pręgowany? – Głos miała równie poważny jak minę.

– Raczej nie… – wymamrotałem.

– A grasz na trąbce?

Pokręciłem głową.

– A robiłeś kiedyś kurs obróbki drewna?

Znów pokręciłem głową. Dziewczyna westchnęła.

– W takim razie nie jesteś mi potrzebny. Możesz iść.

Stałem w miejscu zaskoczony. Jeszcze raz spojrzałem na leżącą luzem wtyczkę i zakurzoną, pozbawioną kwiatów roślinę w doniczce.

Następnie ostrożnie zerknąłem na dziewczynę. Mogłem to zrobić, bo patrzyła na ekran laptopa. Była ode mnie starsza, od razu to zauważyłem. I z pewnością nie była turystką. Miała na sobie błyszczące brązowe kozaczki i skórzaną kurtkę. Wszyscy na wyspie udawali, że jest lato – oprócz niej.

– Stój! – krzyknęła niespodziewanie, choć się nie ruszałem. – Jednak mi się przydasz. Umiesz tańczyć?

Sprawa była prosta. Powinienem był odwrócić się i odejść. Ale dziewczyna mówiła dalej.

– Chodzi mi o taniec towarzyski. Taki jak na balach. Albo weselach. Umiesz?

– Nie – odparłem zdecydowanie, żeby zrozumiała, że nie tylko nie umiem, ale i nie chcę.

Uśmiechnęła się do mnie.

– Ja też nie. – Wstała. – Dlatego będziemy się uczyć.

Wystukała coś na laptopie, kilka razy kliknęła i nagle rozległa się muzyka. Staromodna skrzypcowa muzyka, niepasująca do na wpół pustego parkingu i morskiej bryzy.

– Mam na imię Tessa – powiedziała dziewczyna. – Zaczniemy od walca wiedeńskiego.

Podeszła bliżej i stanęła przede mną. Chciałem uciec, ale złapała mnie za rękę. Była ode mnie przynajmniej o głowę wyższa i miała lepkie palce. Poczułem jej oddech na czole.

– Prawą rękę połóż mi na plecach – poleciła, jakby była szefową wyspy. – Wiem wszystko z internetu, ale nie mam nikogo, z kim mogłabym poćwiczyć – wyjaśniła, kładąc lewą dłoń na moim ramieniu.

– Przestań! – zaprotestowałem. Odtrąciłem jej rękę i zrobiłem krok do tyłu. – To zabronione. Nie wolno dotykać innych osób bez pozwolenia.

Tessa podeszła krok do przodu, a ja cofnąłem się o dwa. Staromodna muzyka wciąż grała. Z rozmachem – elegancko i dystyngowanie, ale jednocześnie radośnie.

– Mam dziesięć lat – powiedziałem. – Jeśli jeszcze raz mnie dotkniesz, pójdę na policję.

– Dziesięć? – spytała zdziwiona. – Myślałam, że dziewięć albo nawet osiem. – Ugięła lekko kolana. – Ja mam jedenaście, ale wszystkim się zawsze wydaje, że jestem starsza.

Znowu zrobiła krok w moją stronę.

– Nie! – zaprotestowałem, ale ona popatrzyła na mnie z szerokim uśmiechem i dziabnęła mnie swoim lepkim palcem w ramię.

– Policjanci cię wyśmieją, jeśli pójdziesz na komisariat. Jedenastoletniej dziewczynie wolno dotykać dziesięcioletniego chłopaka.

Skrzyżowałem ręce na piersi.

– Po prostu nie chcę, żebyś to robiła.

Tessa spoważniała.

– Proszę cię! Do wieczora muszę nauczyć się tańczyć. To bardzo ważne.

– Nie wierzę ci.

– Od tego zależy reszta mojego życia.

Spojrzała mi prosto w oczy. W jej brązowych tęczówkach dostrzegłem jasne plamki. Nie była robotem, tylko prawdziwym człowiekiem. Widziała mnie.

– Jak myślisz, czy ostatni dinozaur… – zacząłem i odchrząknąłem – bardzo nie chciał umierać?

Zamyśliła się. Na długo. Aż muzyka ucichła, a w powietrzu słychać było jedynie mewy.

– Ja bym nie chciała – odpowiedziała w końcu. – Ta myśl, że wszystko się skończy… – Przygryzła wargę. – Ale gdybym była ostatnia, to może nie byłoby to aż tak okropne. Bo czułabym się jednak samotna.

Spojrzała na mnie tymi swoimi cętkowanymi oczami, a ja przytaknąłem. Z wahaniem zrobiłem krok do przodu.

– No bo gdybym była ostatnia – dodała – to nie miałabym z kim tańczyć.

Podbiegła do laptopa i prędko kliknęła. Znowu rozległa się muzyka. Przypominała melodię z karuzeli, ale nie do końca.

– Mam na imię Samuel – przedstawiłem się.

Chwyciła mnie za rękę. Od muzyki zakręciło mi się w głowie.

– Prawą stopą robisz krok do przodu – powiedziała.

Tak zrobiłem, a ona jednocześnie przesunęła lewą stopę do tyłu.

– A teraz lewą nogą w bok.

Jej prawa noga poruszyła się razem z moją lewą.

– A teraz dostaw prawą.

Posłuchałem, a jej lewa noga poruszyła się razem z moją prawą.

– Widzisz? – roześmiała się Tessa. – Tańczymy!

4

Zatrzymaliśmy się, dopiero gdy na parking wszedł jakiś mężczyzna. Obydwoje byliśmy zdyszani, a nasze twarze same się uśmiechały. Palce lepiły mi się teraz tak samo jak palce Tessy, ale to właśnie było w porządku. Kiedy obie osoby się kleją, żadnej to nie przeszkadza.

Mężczyzna podszedł bliżej. Miał przydługie białe włosy, a na nogach pantofle. W rękach trzymał pudełko po butach.

Moi dziadkowie nie są jeszcze tacy starzy. Biegają, wysyłają esemesy i mają własne zęby. On był naprawdę stary. Przypominał dziadka z bajki.

– Nie chcą mi pomóc – powiedział smutno.

Miał taki głos, jakby był jednocześnie staruszkiem i małym chłopcem.

– Kto nie chce pomóc? – zapytała Tessa, odgarniając z twarzy jasny kosmyk.

– Policja, straż pożarna, lekarz… – Mężczyzna pokręcił głową. – Dzwoniłem do wszystkich, ale tylko się złościli. Powiedzieli, że powinienem Remusa po prostu wyrzucić. Na śmietnik. A wtedy ja się zdenerwowałem.

– Remusa? – zapytałem.

Przytaknął. Lekko trzęsącymi się rękami ostrożnie podniósł pokrywkę pudełka. Na wyściółce z waty leżał sztywny żółty ptaszek. Miał zamknięte oczy, a jego łapki sterczały do góry.

Widywałem nieraz martwe ptaki, ale nigdy z tak bliska. I nigdy nie leżały tak uroczyście w pudełku. Też chciałem zamknąć oczy, ale ja nadal żyłem. Nie mogłem przestać patrzeć.

Mężczyzna też nie mógł. W milczeniu wpatrywał się w ptaszka i było widać, że wciąż bardzo go kocha.

– Chwileczkę – powiedziała Tessa i pociągnęła mnie za ramię. – Ten pan mieszka niedaleko nas – szepnęła. – Plącze się czasem po supermarkecie z pustym koszykiem. Zbyt długo jest sam. Właściwie powinien iść do domu opieki, ale nie chce.

Popatrzyłem na posłusznie czekającego staruszka. Nie potrafiłem sobie wyobrazić, że ja też będę kiedyś taki stary. Że mógłbym stać na parkingu z martwym kanarkiem w rękach. Ale jedno umiałem sobie wyobrazić. Rozumiałem, dlaczego nie chce wyrzucać Remusa do śmieci. Nie można ot tak wyrzucać zwierząt, które mają imię.

– Musimy mu pomóc – szepnąłem.

– Ale jak?

– Możemy pochować Remusa. Trzy tygodnie temu byłem na pogrzebie. Wiem, jak to się robi.

Tessa przechyliła głowę.

– Przyjechałeś tutaj na ferie, prawda? I nagle zachciało ci się urządzać pogrzeb kanarka. Nie uważasz, że to trochę dziwne?

– A ty tańczysz po parkingach!

Zaczęła się śmiać.

– No tak. Właściwie to lubię to, co dziwne. Nie to co moje koleżanki i moi koledzy z klasy. Mnie się to podoba.

– Mnie też – zapewniłem natychmiast, choć nie byłem pewien, czy to prawda.

– Dobra – zgodziła się. – W takim razie urządzimy pogrzeb. Ale nie może być zbyt długi, bo mam jeszcze sporo do zrobienia.

Szybkim krokiem podeszła do bajkowego dziadka.

– Proszę pana, najpierw pójdziemy coś zjeść, a potem pomożemy panu pochować Remusa. Pod którym numerem pan mieszka?

– Pod siódmym – powiedział trochę zdziwiony.

Stanąłem obok niej.

– Do przygotowania uroczystości potrzebujemy kilku informacji o Remusie. Jakie były jego ulubione kwiaty?

Staruszek zmarszczył brwi.

– Młody człowieku, rozmawiamy o kanarku. O bardzo męskim samczyku. Remus nie lubił kwiatków.

– Aha – mruknąłem.

Tessa zachichotała, ale udałem, że tego nie słyszę.

– A co w takim razie lubił? – spytałem grzecznie.

– Szpinak – odpowiedział. – I czereśnie. Żółty kolor. I gazetę. Czytałem mu ją co rano. – Chrząknął i pewność go opuściła. – To przyjdziecie po południu? Naprawdę?

– Naprawdę – potwierdziłem, a Tessa pokiwała głową.

– Obiecujemy.

Nie odpowiedział. Odwrócił się i powoli ruszył w stronę domu. Po jego schylonych plecach było widać, jak ostrożnie niesie Remusa.

Tessa westchnęła i nerwowo zamachała rękami.

– Dlaczego ostatnie lata życia są takie beznadziejne?

– Może po to – powiedziałem, obserwując mozolne kroki staruszka – żebyśmy się powoli oswajali z tą beznadzieją. Żeby nie było nam szkoda umierać.

– Ale ja wcale nie chcę się z nią oswajać!

– A ja chcę! – odparłem i nagle zrozumiałem.

Należało mieć oczy otwarte i przyzwyczajać się do beznadziei. To był jedyny sposób.

– Zatańczymy jeszcze raz? – spytała Tessa, kiedy mężczyzna zniknął nam z oczu. – Muszę sobie poprawić humor.

Kiwnąłem głową.

Podbiegła do laptopa i po chwili wirowaliśmy na słonecznym parkingu: raz-dwa-trzy, raz-dwa-trzy, raz-dwa…

W tym momencie zawołał mnie tata. Zatrzymaliśmy się w pół kroku.

5

Tata i Jorre gapili się na nas.

Mój brat siedział na wózku, a tata stał za nim. Ich brązowe włosy lśniły w słońcu, twarze mieli blade po zimie. Przyglądali mi się, jakbym wylądował na księżycu.

– Tańczyłem walca – wyjaśniłem spokojnie, ale miałem wrażenie, że unoszę się w powietrzu.

Czułem się tak nie tylko przez taniec, ale również przez ich spojrzenia. Jeszcze nigdy tak na mnie nie patrzyli. Miałem ochotę machać do nich chorągiewką pełną gwiazd. Jestem tutaj! Tańczę z dziewczyną o cętkowanych oczach.

– To Tessa – powiedziałem. – Ma jedenaście lat.

Tata i Jorre wciąż się w nas wpatrywali. Trwało to już tak długo, że zaczynało robić się trochę dziwne.

– Mój brat wpadł dzisiaj do dołu – wyjaśniłem Tessie. – Dlatego byliśmy u lekarza.

Tata wreszcie odzyskał mowę.

– Lekarz sądzi, że Jorre złamał sobie nogę w kostce.

– Aj – powiedziała Tessa. – W takim razie musicie jechać do Den Helder.

– Dlaczego? – zapytałem. – Nie macie tutaj gipsu?

Pokręciła głową.

– Na Texel nie ma rentgena. Żeby zrobić prześwietlenie, trzeba popłynąć promem do Den Helder. Jest tutaj dużo owiec i turystów, ale szpitala nie mamy. – Spojrzała poważnie na Jorrego. – Lepiej było nie wpadać do tej dziury.

– Jakbym nie wiedział – odparł.

Tessa wciąż trzymała dłoń na moim ramieniu. Zauważyłem, że mój brat się temu przygląda, ale się nie poruszyłem, a ona nie zabrała ręki.

– Słuchaj, Jorre – powiedziała – robiłeś może kiedyś kurs obróbki drewna?

Niechcący zachichotałem.

– A może grasz na trąbce?

Jorre oczywiście nic z tego nie rozumiał. I nie przepadał za tym, co dziwne.

– Idziemy czy nie? – spytał zniecierpliwiony.

Tata kiwnął głową i popchnął wózek w kierunku samochodu. Ja nie ruszyłem się z miejsca.

Popatrzyliśmy z Tessą na siebie. Mieliśmy dużo do zrobienia. Musieliśmy zorganizować pogrzeb. I z pewnością był jeszcze jakiś taniec, którego powinienem się nauczyć. Nie mogłem iść z nimi.

– Ja zostaję – oznajmiłem.

Tata odwrócił się i spojrzał na mnie ze zdziwieniem.

– Przecież nie zostawię cię tu samego.

– A mama?

– Nie wygłupiaj się. Wiesz, że nie może się tobą dzisiaj zająć.

– Ale…

– Samuelu, naprawdę nie mam ochoty na dyskusję. Twój brat musi jechać do szpitala. Przestań marudzić i chodź. Ale już!

Spuściłem głowę i ruszyłem w kierunku auta. Kto to wymyślił, że nie można zostawiać dziecka bez opieki? Przez tego kogoś dzieci na całym świecie ominęło już co najmniej z tysiąc przygód. To niesprawiedliwe.

– Proszę pana, niech pan poczeka! – zawołała Tessa.

Podbiegła do taty.

– Samuel może dzisiaj zostać u mnie. Moja mama jest asystentką w przychodni. Zjemy razem, a potem pokażę mu okolicę. Wszystkich tu znam, na Texel jest zupełnie bezpiecznie. Dzieciom z mojej klasy prawie nigdy nie zdarzają się wypadki. Tylko Ellen, w zeszłym roku, jak załamał się pod nią dach obory i spadła z czterech metrów. Na szczęście na prosiaki, a nie na beton.

Tata otworzył usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Tessa popatrzyła na niego.

– W szpitalu długo się czeka, proszę pana. Trzeba siedzieć spokojnie i mówić szeptem. Można od tego oszaleć. Wszyscy to wiedzą. Naprawdę będzie o wiele lepiej, jeśli Samuel zostanie tutaj…

Jej głos był słodki jak miód. W dodatku tata nie był przyzwyczajony do dziewczyn, które przekrzywiają głowę. I z pewnością nie znał nikogo, kto ma cętkowane oczy.

– Podam panu mój numer. Będzie pan mógł w każdej chwili zadzwonić – zapewniła Tessa.

Tata spojrzał na mnie bezradnie.

– Jesteś pewien, że chcesz tutaj zostać? Z tą dziewczyną? – zapytał.

Pokiwałem głową.

– Tak, chcę tutaj zostać. Z tą dziewczyną.

6

Prawdę mówiąc, byłem nieco zaskoczony, że tata i Jorre rzeczywiście beze mnie odjechali. Tata wystawił jeszcze rękę przez okno i mi pomachał.

– Przyjadę po ciebie zaraz po powrocie!

I zniknęli za rogiem.

– Zapisałaś jego numer, prawda? – spytałem dla pewności.

Tessa się roześmiała.

– Zadzwonić do niego? Chcesz jeszcze raz usłyszeć jego głos?

Na szczęście nie musiałem odpowiadać, bo w tej samej chwili otworzyły się tylne drzwi przychodni. Surowa asystentka – ta z krótkimi włosami i czerwonymi ustami – wyszła na zewnątrz z tacą pełną jedzenia. Dopiero teraz, kiedy szła, zobaczyłem, jaka jest wysoka. Przerastała tatę przynajmniej o cały środkowy palec.

– Mamo! – zawołała wesoło Tessa i pociągnęła mnie za ramię. – To jest Samuel. Zje dzisiaj z nami.

Prędko zamknęła laptopa, żeby jej mama nie zdążyła spojrzeć na ekran, i zaczęła rozkładać na stoliku chleb, ser, truskawki i minibatoniki Mars.

Mama Tessy przeciągnęła się i ziewnęła, szeroko otwierając czerwone usta.

– To ty już zaczynasz się zadawać z chłopakami? – zapytała.

Popatrzyła na mnie uważnie. Podnosząc ze zdziwieniem brwi, dokładnie obejrzała moje ramiona, nogi, uszy i włosy.

– Patrzcie, patrzcie. Karłowaty turysta – parsknęła. – Przynajmniej nie będzie tobą dyrygował. Dobrze się składa.

Z przychodni wyszły jeszcze dwie kobiety w białych spodniach i fartuchach. Chwilę później siedzieliśmy w piątkę przy stoliku i jedliśmy lunch. Nie odzywałem się, bo nie wiedziałem, czy karłowaci turyści mają prawo głosu. Zresztą kobiety gadały jedna przez drugą, jakby lada chwila miał nadejść koniec świata.

Przeżuwałem w milczeniu, myśląc o prosiakach, na które spadła Ellen. Czy nic im się nie stało? A przede wszystkim: czy się wystraszyły, gdy załamał się pod nią dach?

Tessa zjadła dwie kanapki i cztery małe marsy i wstała od stołu.

– Musimy się wziąć do pracy. – Schowała laptopa do plecaka i skinęła na mnie. – Chodź, Samuel!

Jej mama znowu parsknęła i mi pomachała. Nie odmachałem.

– Przestraszyłeś się jej? – zapytała Tessa, kiedy szliśmy ulicą.

– Mhm…

– Większość mężczyzn się jej boi.

– Może powinna być milsza? – podrzuciłem. – Większość mężczyzn nie lubi, kiedy nazywa się ich karłami. Tak mi się przynajmniej wydaje.

Tessa kiwnęła głową.

– Według mnie wcale jej to nie przeszkadza – odezwała się po chwili. – To, że mężczyźni się jej boją, nie że są karłami. To uważa za beznadziejne.

Kopnąłem kamyczek.

– Chyba powinna się przyzwyczaić do tej beznadziei.

Tessa zachichotała.

Przechodziliśmy obok kawiarnianego ogródka pełnego rodziców i dzieci. Mieli duże okulary przeciwsłoneczne i jedli na lunch naleśniki, bo były ferie.

Przyzwyczaiłem się do tego, że jestem najmniejszy w klasie. Ale gdy zza okularów popatrzyło na nas tyle oczu, poczułem się nieswojo. Jakbym po raz pierwszy spojrzał w lustro.

– A twój tata? – spytałem, żeby zająć myśli czymś innym. – On też się boi twojej mamy?

– Nie mam pojęcia – odparła Tessa. – Nie znam go.

Zatrzymałem się.

– Nie znasz swojego taty?

Pokręciła głową.

– Jak to?

Skrzyżowała ręce na piersi.

– Ludzie są tacy wścibscy! Kiedy mówię, że nie znam swojego taty, od razu chcą wiedzieć dlaczego. Zawsze. Za każdym razem. Czy ja cię pytam, jak twoi rodzice cię zrobili?

Skrzywiłem się.

– No widzisz! – powiedziała i westchnęła. – No dobra. Dwanaście lat temu moja mama chodziła z moim tatą. Wyruszyli w podróż dookoła świata, ale po kilku miesiącach mamie się znudziło. Wróciła do domu, a on podróżował dalej. I wtedy odkryła, że jest w ciąży. Ze mną.

– A jak zareagował na to twój tata?

– W ogóle nie zareagował. Nie powiedziała mu, bo ich związek się rozpadł. Ale chciała mieć dziecko. Dlatego urodziła mnie i wychowała sama.

Nad naszymi głowami łopotały chorągiewki stoiska rybnego. Pachniało smażoną rybą i majonezem.

– Czyli twój tata nie wie, że istniejesz? – upewniłem się.

Pokręciła głową.

Spojrzałem na nią. Ta dziewczyna już od jedenastu lat oddycha, rusza się i rozgląda wokół, a jej tata nie wie, że ona żyje. Mama trzyma ją w tajemnicy. Kiedy tata Tessy myśli o ludziach na świecie, nie zdaje sobie sprawy, że jedną z tych osób jest jego córka.

– No chodź, karzełku! – Tessa ruszyła przed siebie. – Starczy tego wgapiania się. Mamy pogrzeb do zorganizowania. Jak to zrobimy?

Przygryzłem wargę. Zdążyłem zupełnie zapomnieć o Remusie.

– Jest tutaj supermarket? – zapytałem po chwili namysłu.

– Nie jesteśmy na księżycu. Oczywiście, że jest.

– A sklep, w którym można kupić bibułę?

Skinęła głową.

– Nawet taki tutaj jest. Ojcowie chwilowo wyprzedani, ale wszystko inne mamy.

Starałem się na nią nie patrzeć, ale było to trudne.

Jej tata nie wiedział o jej istnieniu. Ale ona wiedziała, że on jest gdzieś na świecie. Musiał być, bo inaczej nigdy by się nie urodziła.

A może już nie żyje? Może podczas podróży dookoła świata pożarł go rekin? Albo wpadł do wulkanu?

– A nie możesz go wyguglować? – zapytałem. – Mogłabyś go poznać. Powiedzieć mu, że istniejesz.

Pokręciła głową i spojrzała na dwie mewy walczące o pustą tackę po frytkach.

– Mama nie chce mi zdradzić jego nazwiska.

– Jak to?

Wciąż wpatrywała się w szaro-białe ptaki.

– Dopiero jak skończę osiemnaście lat. Uważa, że dobrze nam we dwie i niepotrzebny nam żaden mężczyzna.

– Zdecydowała o tym za ciebie, tak po prostu? – zapytałem.

– No nie. – Tessa podniosła nos do góry. – Długo się nad tym zastanawiała i doszła do wniosku, że tak będzie lepiej.

– Aha – odpowiedziałem.

7

Godzinę później zadzwoniliśmy do drzwi dziadka z bajki. Trochę się denerwowałem, bo Tessa powiedziała, że to ja mam poprowadzić pogrzeb. Ona jeszcze nigdy na żadnym nie była. Nie znała nikogo, kto by umarł.

– Naprawdę przyszliście! – wykrzyknął staruszek, jakby się nie spodziewał, że dotrzymamy słowa.

Może był przyzwyczajony do zwykłych dzieci. Do dzieci, które nigdy nie organizowały pogrzebów.

Tessa weszła pierwsza, bo zdążyła zapomnieć, że to ja jestem teraz szefem.

– Dzień dobry panu. Nazywam się Tessa, a to jest Samuel.

W korytarzu panował półmrok i unosił się przyjemny zapach. Bożonarodzeniowy, choć dopiero co była Wielkanoc.

– Ja mam na imię Hendrik – przedstawił się mężczyzna. – Nie mówcie do mnie per pan, czuję się wtedy stary.

Szurając nogami, zaprowadził nas do dużego pokoju. Meble były brązowe i zakurzone, dokładnie takie, jak sobie wyobrażałem. Ściany wyglądały jednak inaczej. Od podłogi do sufitu obwieszone były zdjęciami z gazet. Ale nie nudnymi fotografiami wydmowych traw, tylko zdjęciami, które przyciągały wzrok.

Było tam duże zdjęcie galopujących koni z rozwianymi grzywami i ogonami. Dziwna fotografia z żółwiem na wadze. I niesamowite zdjęcie małpy patrzącej zakochanym wzrokiem na królika, z podpisem: „Samantha ma zwierzątko”.

Podszedłem do ściany i przeczytałem historię gorylicy Samanthy z amerykańskiego zoo. Po śmierci partnera czuła się samotna, więc opiekunowie dali jej królika. Jako zwierzątko domowe. Na wszelki wypadek zamontowali w klatce drzwiczki, żeby mógł uciec. Ale królik wcale nie zamierzał uciekać. Chciał zostać z Samanthą.

– Małpa dzieli się swoim jedzeniem z królikiem – powiedział cichutko Hendrik. – Piękne, prawda? Po to jeszcze żyję. Żeby czytać o gorylicy, która kocha królika.

Odwróciłem się w jego stronę. Stał przy oknie obok pustej klatki dla ptaków. Na stole zobaczyłem pudełko z Remusem i duży talerz ciasta.

– Kupiłem je specjalnie dla was – powiedział Hendrik. – Tak wypada, prawda? Po pogrzebie zwykle je się ciasto.

Kiwnąłem głową.

– Tessa mówiła, że ma pan ogródek. Może do niego pójdziemy i poszukamy miejsca dla Remusa? – zaproponowałem.

Wykopanie odpowiednio głębokiego dołu zabrało sporo czasu. Mieliśmy tylko jedną łopatę, więc Tessa kopała chochlą do zupy. Hendrik wskazał nam miejsce – pod kwitnącą jabłonią. Nad naszymi głowami kołysały się gałęzie z różowymi pączkami i białymi jak śnieg kwiatami.

Spojrzałem w górę, na obsypane kwiatami drzewo i na błękitne niebo nad nim, i pomyślałem, że w taki dzień można by pochować nawet księcia. Słońce nieprzesłonięte ani jedną chmurką, kwitnąca jabłoń – i to wszystko dla ptaszka? Dla kilku marnych kostek i piór…

Ale to drzewo nie kwitło przecież dla nas. A słońce nie świeciło dla Remusa.

W końcu grób był gotowy. Ostatni raz popatrzyliśmy na kanarka, po czym owinęliśmy pudełko po butach bibułą. Żółtą, w jego ulubionym kolorze. Tessa sięgnęła po laptopa, a ja włożyłem pudełko do dołu. Wszyscy troje przyglądaliśmy się żółtemu pudełku leżącemu w brunatnej ziemi.

– Czy chcesz coś powiedzieć? – zapytałem Hendrika.

Kiwnął głową.

Wyprostował się, jak tylko mógł, i złożył ręce w uroczystym geście.

– Remusie – zaczął poważnym tonem – miałem w życiu psy, koty i króliki. I ciebie. Wszystkich was kochałem, dzieliłem się z wami jedzeniem… – Zakasłał. – Choć w moim domu jest bez ciebie pusto i cicho, to dobrze, że odszedłeś przede mną, bo cóż byś beze mnie począł? – Odchrząknął. – Jestem już za stary na kolejne zwierzę. Ty byłeś ostatni. Będzie mi ciebie brakowało. Żegnaj, Remusie!

Cofnął się o krok.

Przez chwilę panowała całkowita cisza, po czym Tessa kliknęła link w laptopie.

Rozbrzmiała muzyka, tym razem nie taniec, ale piosenka. Tessa i ja wybraliśmy I Believe I Can Fly.

Piosenkarz śpiewał, że wierzy, iż może pofrunąć, a my wzięliśmy torebkę z supermarketu i rzuciliśmy na pudełko Remusa listki szpinaku, a potem położyliśmy na nim błyszczące czereśnie.

Jabłonka obsypała nas białymi płatkami. Przy akompaniamencie muzyki Tessa i ja klęknęliśmy przy dołku. Pierwszy rzuciłem na pudełko garść ziemi, później przyszła kolej na Tessę. Zobaczyłem, że drży jej warga.

Nie znaliśmy Remusa, w dodatku był tylko kanarkiem. Ale umarł, a to sprawiało, że myślałem o wszystkich zwierzętach i ludziach, którzy umarli, i o wszystkich zwierzętach i ludziach, którzy jeszcze umrą.

Nagle zrozumiałem. Myślałem o wszystkich na całym świecie.

A więc również o tacie.

O mamie.

I o sobie samym.

8

Z brzuchami pełnymi ciasta skręciliśmy za róg, w ulicę, przy której mieszkała Tessa. Nie mogłem przestać myśleć o Hendriku. Jeszcze nigdy nie przeżyłem czegoś takiego: dorosły człowiek, który dziękował mi z siedemnaście razy.

Po każdym „dziękuję” Tessa i ja braliśmy kolejny kęs ciasta. To jedyne, co mogliśmy jeszcze dla niego zrobić: zjeść jego ciasto.

– Zawsze mnie dziwiło, kiedy ludzie mówili, że pogrzeb był „ładny”. Teraz to rozumiem – powiedziała Tessa, przejeżdżając dłonią po kłującym żywopłocie.

– Prawie się rozpłakałaś!

– To był… – zawahała się – przyjemny płacz. Jak na wzruszającym filmie.

– To ty płaczesz na filmach? – spytałem zdziwiony. – Płyną ci łzy i pociągasz nosem?

– Jesteś chłopakiem, to co innego. Wy nie macie serca – zawyrokowała.

Nie zareagowałem. Pomyślałem o pogrzebie taty Belli przed trzema tygodniami. Gdy Bella czytała wiersz, cała klasa płakała, włącznie z chłopakami. Nasz nauczyciel i jej dziadek też płakali.

Tessa otworzyła furtkę do ogródka pełnego stokrotek. Szła wąską ścieżką w stronę niebieskich drzwi, kiedy zadzwonił jej telefon.

– To mój tata? – zapytałem natychmiast, ale dała mi znak, żebym był cicho.

Wyprostowała się, ułożyła usta w promienny uśmiech i dopiero odebrała.

– Dzień dobry, tu Złote Domki Letniskowe na wyspie Texel. – Zabrzmiało to, jakby grała w reklamie pasty do zębów. – Dzień dobry, panie Faber, miło, że pan dzwoni…

Gdy słuchała głosu po drugiej stronie, jej policzki oblał rumieniec.

– To pan jest już na promie? – Jedną stopą niespokojnie przeczesywała stokrotki. – Oczywiście, proszę pana. Za godzinę. Oczywiście, w domku ktoś będzie czekał, żeby przekazać panu klucze. Do zobaczenia, panie Faber!

Schowała telefon i spojrzała na mnie. Nie mogła złapać tchu, mimo że stała bez ruchu.

– Muszę lecieć – stwierdziła nerwowo. – Mamy na wydmach domek, który czasem wynajmujemy letnikom. Muszę tam pójść, żeby dać mu klucz. Myślałam, że przyjedzie dopiero wieczorem, ale już prawie dotarł.

– Mogę iść z tobą – podrzuciłem.

– Nie, to niemożliwe – odparła natychmiast. – Nie możesz. On…

Przygryzła wargę i odwróciła się w stronę drzwi.

– Muszę nakarmić kota – mruknęła. – Kupić kwiatki, wywietrzyć, przygotować broszury…

Mój niewielki wzrost ma swoje zalety. Tessa nawet nie zauważyła, że wszedłem za nią do środka. Choć dom nie był duży, nie wiedziałem, na co patrzeć najpierw. Kolory były ostre, tapetę zdobiły olbrzymie kwiaty, a na parapecie stało pięć wielkich kaktusów. Widać było, że mieszka tutaj wysoka kobieta, której mężczyźni się boją.

Tessa poszła do kuchni i pospiesznie napełniła karmą jaskraworóżową kocią miskę. Gruby kot otarł się o jej nogi. Pogłaskała go po pękatym brzuszku i coś do niego szepnęła.

Potem wyprostowała się i spojrzała mi w oczy.

– Znam nazwy tylko trzech rybek akwariowych! Dopiero co nauczyłam się tańczyć walca i nic nie wiem o jazzie. – Pokręciła głową. – Przecież nie mogę… Nigdy niczego się nie boję, a teraz panikuję. Ja się nie odważę!

Nie miałem pojęcia, o czym mówi. Ale jedno wiedziałem na pewno – nie chciałem zostać tutaj sam.

Czasem fajnie jest zostać gdzieś samemu. Kiedy w pobliżu nie ma rodziców, można przeżyć przygodę. Ale nie chciałem zostawać całkiem sam. Nie chwilę po tym, jak kogoś pochowaliśmy. Nie w domu pełnym kaktusów.

– Pójdę z tobą – powiedziałem, starając się, żeby to zabrzmiało dorośle. I żeby się wydawało, że chcę pomóc jej, a nie sobie. – Musisz przecież kupić kwiatki, prawda?

Kiwnęła głową.

– Masz klucze do tego domku?

Znowu kiwnęła głową, ale zaraz potem nią pokręciła.

– Ale ty nie masz roweru! No i za chwilę mama wróci z pracy, a ona nie może się zorientować, że tam byłam.

Coraz mniej z tego wszystkiego rozumiałem. Skoro Tessa i jej mama wynajmują domek letnikom, to chyba zdają sobie sprawę, że gościom potrzebne są klucze? Dlaczego mama Tessy nie może się dowiedzieć, że pan Faber zjawił się nieco wcześniej?

– Możesz mnie wziąć na bagażnik – rzuciłem spokojnym, dorosłym tonem. – Zadzwoń do mamy i powiedz jej, że kolację zjesz dzisiaj u mnie. Wtedy na wszystko wystarczy nam czasu.

Zawahała się. Policzki miała purpurowe, poruszała niespokojnie rękami.

– No dobra – zdecydowała w końcu. – Ale nic nie mów! – Złapała mnie za ramię. – Pod domkiem nie wolno ci powiedzieć ani słowa. Obiecaj!

Poczułem przez sweter, że jej palce zaciskają się, jakby już nigdy nie zamierzała mnie puścić.

– Gęba na kłódkę. Obiecuję! – zapewniłem uroczyście.

Pokiwała głową.

– Dobra. Musimy się pospieszyć. Chodź!

9

Wiatr rozwiewał mi włosy, świat uciekał do tyłu. Tessa pedałowała z całych sił, czułem, jak jej brzuch porusza się w górę i w dół. Jedną ręką trzymałem się jej w pasie, żeby nie spaść, w drugiej ściskałem bukiet żółtych tulipanów.

Jechaliśmy przez wydmy po szerokiej i gładkiej ścieżce rowerowej. Pod górę wdrapywaliśmy się powoli, w dół gnaliśmy szybciej niż z prędkością światła. Wzdłuż ścieżki rosły stare sosny o powykrzywianych pniach i dęby obsypane młodymi zielonymi listkami.

Byłem na Texel pierwszy raz, ale już zdążyłem pokochać tę wyspę. W kawiarnianych ogródkach kłębiło się wprawdzie tylu turystów, że można było oszaleć, tu jednak nie było nikogo. Oprócz Tessy, która pedałowała, próbowała złapać oddech i żyła.

Pomyślałem o moim bracie. Biedny Jorre. Ze złamaną kostką przez całe ferie nie będzie mógł jeździć na rowerze. Ale zaraz przypomniałem sobie, że zrobił się głupi. Już nie miałem fajnego brata, tylko takiego, który gadał wyłącznie o przedstawieniu na koniec podstawówki. I wpadł do dołu, bo nie miał ochoty grać z nami w piłkę.

– Jesteśmy! – zawołała Tessa, ledwo dysząc.

Wzięła szeroki zakręt i wpadliśmy na podjazd przed niewielkim brązowym domkiem. Miał kwieciste zasłony w oknach i płaski dach. Tessa wbiegła po drewnianych schodkach i otworzyła drzwi. Przeszła przez wnętrze jak burza: uchyliła okna, wsadziła tulipany do wazonu, położyła na stole broszurki i stanęła obok mnie na werandzie.

Czoło miała wilgotne od potu. Przebierała nogami w miejscu. Choć znałem ją zaledwie pół dnia, zdawałem sobie sprawę, że w jej przypadku nie jest to normalne. Może inne dziewczyny zwykle tak się zachowują, ale nie ona.

– Zaraz zemdleję – oświadczyła i rzeczywiście nagle zbladła. – Mówię serio, zaraz zemdleję.

– No coś ty? Ten pan Faber nie jest chyba taki straszny? – próbowałem ją uspokoić.

– Nic nie kumasz.

– Przecież nie pierwszy raz wynajmujecie ten domek?

– Ale to jest mój ojciec! – wykrzyknęła.

Po czym zakryła usta ręką.

W oddali usłyszeliśmy samochód.

– Jedzie – wyszeptała.

– Twój ojciec? – zapytałem podekscytowany. – Ale przecież go nie znasz?

Pokręciła głową.

– Nie znam. To znaczy: jeszcze nigdy go nie widziałam. Ale kilka miesięcy temu odkryłam, jak się nazywa. – Złapała mnie za ramię. – Tylko trzymaj język za zębami! On nie ma pojęcia, kim jestem. Nie wie nawet, że istnieję. I może tak powinno zostać. Ja…

Na podjazd wjechał niebieski saab i Tessa mnie puściła. Otarła czoło, a ja zobaczyłem, że trzęsie jej się ręka. Przez chwilę wydawało mi się, że słyszę, jak bije jej serce, ale to było moje.

Samochód zatrzymał się nieopodal domku. Silnik przestał warczeć i nagle zapadła dziwna cisza. Nie śmiałem nawet mrugnąć. Nie chciałem przegapić ani sekundy.

Wreszcie drzwi auta się otworzyły i wysiadł z niego wysoki mężczyzna. Przeczesał włosy ręką i rozejrzał się dookoła. Wyglądał młodziej od taty, ale może to dzięki ubraniu. Miał na sobie wytarte dżinsy i tiszert z uśmiechniętą buźką.

Otworzyły się drugie drzwi i z samochodu wysiadła ruda kobieta, a ja wstrzymałem oddech. Kim była? Czy Tessa wiedziała, że też przyjedzie? Spojrzałem prędko na jej twarz, ale nic w niej nie dostrzegłem: nie umiałem stwierdzić, czy jest zaskoczona czy się tego spodziewała.

Mężczyzna wszedł na werandę. Najpierw podał rękę Tessie, a potem mnie.

– Hugo Faber – przedstawił się uprzejmie.

Spojrzał na mnie i wtedy to zobaczyłem: miał oczy w cętki.

Poza tym w niczym nie przypominał Tessy. Jego włosy były ciemniejsze, a twarz bardziej prostokątna. Ale dzięki tym brązowym oczom natychmiast uwierzyłem, że jest ojcem Tessy. Na pewno. Chodził po świecie. Istniał. A teraz przyjechał tutaj.

– Hej – powiedziała rudowłosa kobieta – jestem Elise.

– Dzień dobry – wymamrotałem, podając jej rękę.

Tessa nie odezwała się ani słowem. Stała i gapiła się na Hugona Fabera.

Zacisnąłem nerwowo pięści, próbując zrozumieć, co dzieje się w jej głowie. A gdybym to ja nigdy wcześniej nie widział swojego taty? Gdybym nie miał pojęcia, jak mówi, jak się rusza i śmieje, jak patrzy, kiedy się złości? I gdybym właśnie zobaczył go po raz pierwszy? Jak bym się czuł?

Czy cieszyłbym się jak wariat? Czy potrafiłbym pomyśleć tylko: „Nie znam go. Nigdy nie poszliśmy razem do parku. Nie wie, jaki tort dostałem na piąte urodziny. Nie było go przy mnie, kiedy po raz pierwszy leciałem samolotem”?

Tessa milczała. Jej twarz wciąż była pozbawiona wyrazu.

Elise jeszcze raz się uśmiechnęła, a Hugo przenosił wzrok ze mnie na Tessę i z powrotem. Milczenie z każdą sekundą stawało się cięższe.

– Witamy na Texel – powiedziałem, żeby je przełamać.

Obiecałem, że się nie odezwę, ale to była sytuacja awaryjna. Nie chciałem, żeby ojciec Tessy pomyślał, że Tessa jest świruską.

– Czy nie mieli państwo problemu ze znalezieniem adresu? – zapytałem; mój głos brzmiał prawie normalnie.

Nie słyszałem, co odpowiedzieli Hugo i rudowłosa kobieta. Choć patrzyłem na ich poruszające się usta, to ich słowa nie docierały do mojego mózgu. Stanąłem bliżej Tessy i złapałem ją za rękę. Ścisnąłem ją. Najpierw lekko, potem mocniej. I jeszcze mocniej.

– A! – wykrzyknęła nagle, wpadając Elise w słowo. – Zaraz państwu wytłumaczę, jak działają telewizor i mikrofalówka. Broszura z programem pobytu już leży w środku. Proszę wejść.

Zaprowadziła ich do pokoju. Zasłony powiewały lekko na wietrze. Na stole stał bukiet żółtych tulipanów.

– Pilot jest tutaj. – Wskazała. – Żeby wybrać program, trzeba nacisnąć ten guzik…

Hugo przytaknął.

– A ogrzewanie? – zapytał. – Na początku maja wieczorami bywa jeszcze chłodno.

– Oczywiście – odpowiedziała Tessa, prowadząc go na korytarz.

Szedł za nią, nie zdając sobie sprawy, że jest jego córką.

10

Oprowadzanie skończyło się jak dla mnie zbyt szybko. Hugo i Elise podziękowali nam i poszli do samochodu po walizki.

Ruszyłem z Tessą w stronę roweru. Hugo pomachał nam i wszedł do domku.

– Co o nim myślisz? – szepnąłem, gdy tylko zniknął.

Teraz, kiedy nie mogli mnie już zobaczyć, miałem ochotę krzyczeć i skakać. Rozsadzała mnie ciekawość. W jaki sposób Tessa odkryła, jak nazywa się jej ojciec? I jak to się stało, że on tu przyjechał?

W milczeniu wzięła rower. Ledwo wsiadłem na bagażnik, już nas nie było.

– Widziałaś jego oczy? – spytałem, próbując przekrzyczeć wiatr. – Są w plamki, tak jak twoje! Jest nawet wyższy od twojej mamy – roześmiałem się. – On z pewnością się jej nie bał.

Zapach sosen uderzał w mój nos ciepłymi falami, dęby wydawały się jeszcze bardziej zielone, niż gdy jechaliśmy w przeciwnym kierunku. Krew buzowała mi w żyłach.

– Poczułaś od razu, że to twój tata? I czy to nie było dziwne, jak podawałaś mu rękę? To znaczy…

Nagle rozległ się pisk hamulców. W ostatniej chwili zeskoczyłem z bagażnika, inaczej byśmy się przewrócili.

Tessa odwróciła się do mnie gwałtownie.

– Ale z ciebie idiota! Nic nie rozumiesz.

Za bardzo się zdziwiłem, żeby na to odpowiedzieć.

– Jak miałabym czuć, że jest moim ojcem? Przecież go nie znam! Dzisiaj zobaczyłam go po raz pierwszy w życiu. Patrzyłam na niego i nic nie czułam. Zupełnie nic.

Cofnąłem się o krok, bo tak krzyczała, że aż pluła.

– Zupełnie nic? – upewniłem się. – Nie zadrżałaś, nie westchnęłaś cicho ani nawet nie ścisnęło cię leciutko w gardle?

Pokręciła głową. Powoli, ze wzrokiem wbitym w ziemię.

Patrzyłem na nią i czułem bardzo wiele rzeczy naraz.

– Teraz to zrozumiałam – powiedziała ochryple. – Dorośli nas oszukują. Udają, że rodzina to coś wyjątkowego… – Załamał się jej głos. – Ale w rzeczywistości wcale tak nie jest.

Odgarnęła kosmyk z twarzy.

– Znasz ten program, w którym adoptowane osoby w wieku czterdziestu lat zaczynają szukać swoich rodziców? Swoich prawdziwych rodziców. I gdzieś w Chinach czy w Boliwii rzucają im się ze szlochem w ramiona.

Skinąłem głową. Moja mama to oglądała.

– Zawsze wtedy myślałam: „Jakie to wzruszające! Oni to wiedzą. Oni czują, że ten pomarszczony mężczyzna jest ich ojcem”. Ale wcale tak nie jest! Oni odgrywają rolę. Udają. Bo w rzeczywistości nic się nie czuje…

Z naprzeciwka nadjeżdżała rodzina z czworgiem dzieci. Sześć głosów śpiewało radośnie, że jadą na wycieczkę i biorą misia w teczkę.

Patrzyłem na nich, zaciskając pięści. Nie chciałem, żeby to była prawda. Nie chciałem, żeby okazało się, że dorośli udają.

– Hugo Faber nie jest moim ojcem – stwierdziła Tessa, kiedy tamci zniknęli za wzgórzem. – Jest po prostu facetem w wytartych dżinsach i dziecinnym tiszercie. – Zadarła nos do góry. – To tylko gość, który przypadkiem poszedł do łóżka z moją mamą.

– Błee… – mruknąłem i dodałem: – To nieprawda.

Tessa twierdziła, że rodzina jest niczym. To dlaczego tata wziął urlop, żeby pojechać z nami na Texel? Dlaczego Jorre i ja z okazji Dnia Matki robiliśmy mamie śniadanie do łóżka? I dlaczego Bella tak bardzo płakała, kiedy umarł jej tata? No dlaczego, jeśli to wszystko jest zwykłym oszustwem?

– Musicie się poznać. Jak się dowie, kim jesteś, będzie się zachowywał inaczej – zapewniłem.

– Już go nie chcę. Ojciec, którego sobie wyobrażałam, był o wiele fajniejszy – powiedziała, kręcąc głową.

– Odbiło ci? Wolisz mieć zmyślonego ojca niż prawdziwego?

– On nie jest moim ojcem.

– Zastanów się, co mówisz – powiedziałem, tracąc cierpliwość. – Połowa ciebie pochodzi od twojej mamy, a druga połowa od Hugona Fabera. Ten człowiek jest twoim ojcem. To proste.

Popatrzyła na mnie.

– Twierdzisz, że to proste?

– No pewnie!

– Tak? – Postawiła stopę na pedale. – Myślisz, że jesteś taki mądry. Że wszystko rozumiesz. Ale w rzeczywistości nic nie kumasz. Cześć, Samuelu!

Pomachała mi. I odjechała.

Minęło trzynaście sekund, zanim w końcu odzyskałem mowę.

– Czekaj! – zawołałem i zacząłem biec. – Nie możesz mnie tutaj zostawić!

Ale tak właśnie zrobiła.

Odjechała, nawet się nie oglądając. Wiatr rozwiewał jej jasne włosy, rower błyszczał w zachodzącym słońcu. Choć pędziłem co sił w nogach, nie udało mi się jej dogonić.

Na kolejnym wzniesieniu zatrzymałem się, żeby złapać oddech. Tessa robiła się coraz mniejsza. Najpierw stała się karzełkiem, potem zmieniła się w kropkę, aż w końcu całkiem zniknęła.

11

Nie wróciła. Najpierw myślałem, że jednak wróci.

Jorre by tak zrobił. Może odjechałby na chwilę. Ale niezależnie od tego, jak bardzo by się wkurzył, w końcu by wrócił. Na pewno.

Ale Tessa była inna.

Podszedłem do rosnącej przy ścieżce sosny i zacząłem kopać w jej pień.

– Sama jesteś idiotką! – krzyczałem tak głośno, żeby wszystkie mewy rozbolała głowa. – Sama nic nie rozumiesz! To ty jesteś głupia!

Kawałki kory latały dookoła. Zabrakło mi tchu, a palce mojej stopy przeszył ostry ból. Kopnąłem jeszcze raz i jeszcze – i nagle mi się odechciało.

Zasapany rozejrzałem się dookoła, ale ścieżka była pusta. Niebo i wydmy również. Wszystkich przegoniłem.

Piekły mnie palce u stopy, a serce waliło jak młotem. Właściwie wciąż to do mnie nie docierało. Tessa wiedziała, że nie mam komórki. I że nie znam okolicy. A mimo to zostawiła mnie samego.

Wszystkie rozśpiewane rodziny jadły teraz kolację; nie było nikogo, kto mógłby mnie podwieźć. Przygryzłem wargę. Nie pozostało mi nic innego, jak ruszyć w drogę.

Tak też zrobiłem. Zacząłem iść. Wiedziałem, w którym kierunku, ale tylko tyle.

Może nawet się rozpłakałem. Ale nikt tego nie widział, więc mogłem udawać, że wcale tak się nie stało.

„Głupia Tessa” – myślałem przy każdym kroku.

Głupia Tessa.

Głupia Tessa.

Jutro znajdzie mnie tutaj policja. Skurczonego z głodu i wyschniętego z pragnienia jak rodzynek. Tessa będzie oczywiście bardzo żałowała tego, co zrobiła. Na pogrzebie wszyscy będą jej opowiadać, jaki byłem mądry. Jak zawsze wszystko doskonale rozumiałem. I wtedy się rozbeczy.

Bezwiednie przyspieszyłem, bo w rzeczywistości wcale nie chciałem wyschnąć na wydmach. Moje trampki nie wydawały żadnego dźwięku na asfalcie. Słońce stało nisko nad horyzontem i raziło mnie w oczy.

Ja wędrowałem, Jorre i tata byli w szpitalu, głupia Tessa pędziła na swoim lśniącym rowerze, a Hugo Faber rozpakowywał walizki.

Ten człowiek był jej ojcem. A z drugiej strony nim nie był. Ja to oczywiście rozumiałem. Rozumiałem, jakie to dziwne, gdy po raz pierwszy widzi się swojego ojca. Zdawałem sobie sprawę, że to nie takie proste.

Za każdym razem, gdy wdrapywałem się na szczyt kolejnego pagórka, myślałem: „Teraz ją zobaczę. Na pewno na mnie czeka”.

Ale nie czekała.

Byłem coraz bardziej głodny i miałem strasznie sucho w ustach. Bolały mnie już nie tylko palce u nóg, ale też podeszwy stóp i pięty. Czułem, że niewiele brakuje, a uschną mi palce u rąk…

I wtedy niespodziewanie dostrzegłem wąską drogę, która wydała mi się znajoma. Wpatrywałem się w nią, jakbym zobaczył żywego dinozaura. Ta wyłożona żółtymi kamieniami alejka prowadziła do naszego domku! Rzuciłem się naprzód, nie zwracając uwagi na ból.

Choć znałem nasz domek dopiero od wczoraj, byłem bardzo szczęśliwy, kiedy zobaczyłem jego zielony dach. Rozsuwane szklane drzwi prowadzące na taras stały otworem, więc wpadłem prosto do pokoju.

– Samuel!

Na kanapie siedziała mama z ramionami okrytymi kocem. Na podciągniętych do góry kolanach trzymała talerz z zupą. Moja prawdziwa mama. Podszedłem, żeby ją uściskać. Nigdy tego nie robiłem, ale teraz tak.

Nie miała zmarszczek, nie mieszkała w Boliwii, znałem ją już od dziesięciu lat. Czasami, kiedy dostawała migreny, przez jeden dzień nie mogła się mną zajmować. To najgorszy ból głowy, jaki istnieje. Od każdego dźwięku i ruchu robi ci się niedobrze. Nie możesz jeść ani pić. Nie możesz czytać ani iść na plażę.

Ale teraz jadła zupę, czyli migrena jej przeszła. Mama wróciła do życia.

12

Tej nocy mama i ja spaliśmy w domku sami.

Jorre musiał przejść operację kostki, a to było możliwe dopiero następnego dnia. Został więc w szpitalu, a tata zatrzymał się w hotelu w Den Helder, żeby nie kursować promem w tę i z powrotem.

Leżałem na górze w obcym piętrowym łóżku. Długo nie mogłem zasnąć. Najpierw myślałem o swoim bracie, który leżał samotnie w białym szpitalnym łóżku na kółkach. Towarzyszył mu tylko ból.

Potem myślałem o Hugonie Faberze, który miał rodzinę, ale o tym nie wiedział. Bardzo dziwne. Dziecko nie może przyjść na świat bez wiedzy kobiety. W przypadku mężczyzny jest to możliwe.

Przewróciłem się na drugi bok.

To, że mama Tessy nic mu nie powiedziała, wydawało mi się okropnie złośliwe. Przecież dziecka nie powinno się chyba trzymać w tajemnicy?

Znowu się odwróciłem.

Wciąż nie mogłem uwierzyć, że Hugo Faber tu przyjechał. W jaki sposób Tessa zwabiła go na wyspę, nie zdradzając, kim jest? Jak tego dokonała?

Te pytania tańczyły walczyka w mojej głowie. Zakręciło mi się w niej od tego, ale nie chciały przestać wirować. Jakie to dziwne. Dzisiaj uczestniczyłem w jednym dniu jej życia. Ale ten dzień minął, a Tessa jest na mnie zła, więc nigdy się nie dowiem, jak ta historia się zakończy.

Koszmar zaczął się, kiedy nie zdawałem sobie sprawy, że śpię.

Stałem na plaży, nad dołem. Na dnie, z zamkniętymi oczami, leżał jakiś mężczyzna. Otaczali mnie żywi ludzie i kładli mi ręce na ramieniu.

– To okropne, że twój tata nie żyje – mówili. – Na pewno jesteś bardzo smutny.

Spojrzałem na mężczyznę w dole.

– To nie jest mój tata! – krzyknąłem.

– Ależ oczywiście, że tak. Nie poznajesz własnego ojca? – odpowiadali, a z góry sypały się płatki kwiatów.

– To nie on! – zapewniałem.

Płatki wpadały mi do ust i oczu. Strzepywałem je, ale było ich coraz więcej. I nagle do mnie dotarło. To był on. Mój tata, w tym dole. Zacząłem krzyczeć.

13

Następnego ranka obudziłem się wcześnie. Otworzyłem oczy i odkryłem, że leżę obok mamy w dużym łóżku. Nie potrafiłem sobie przypomnieć, jak się tam znalazłem.

Podpiekliśmy bułeczki z rodzynkami, które zostały nam z podróży, i zjedliśmy śniadanie na dworze, w słońcu.

Plastikowe krzesełka były jeszcze wilgotne od rosy, wszędzie śpiewały niewidoczne ptaki. W trawie przemknął królik, a ja wziąłem głęboki wdech. Słone powietrze zakłuło mnie w płuca i prawie dostałem od tego gęsiej skórki na rękach.

Mimo to nie mogłem przestać myśleć o historii, która toczyła się dalej beze mnie.

Głupia Tessa siedziała teraz pewnie naprzeciwko swojej mamy przy jaskrawozielonym kuchennym stole. Wcinała wielką porcję musli, żeby jeszcze bardziej urosnąć, i mówiła o oborach i karłowatych turystach.

I przez cały ten czas jej mama nie miała o niczym pojęcia.

Nie wiedziała, że Hugo Faber jest na wyspie. Nie wiedziała, że Tessa go wczoraj poznała. I nie wiedziała, że nie chce go już nigdy więcej widzieć.

– Może pójdziemy do miasteczka? – zaproponowała wesoło moja mama. – Zrobimy zakupy i wynajmiemy rowery.

– Pieszo? Żartujesz? – zapytałem.

– Dojdziemy tam w pół godziny. Nie będziemy musieli czekać na tatę, Jorrego i samochód.

Westchnąłem głośno. Po wczorajszej przygodzie bolały mnie stopy i po raz pierwszy w życiu obudziłem się z   b ó l e m   m i ę ś n i   p i s z c z e l o w y c h.   O tym mama nie mogła jednak wiedzieć. Opowiedziałem jej wprawdzie o Tessie, ale pominąłem Hugona i swoją samotną wędrówkę. Nie miała pojęcia, że o mały włos nie zostałem pożarty na wydmach przez króliki.

Chciałem powiedzieć „nie”, ale pomyślałem, że może w miasteczku spotkamy Tessę. Przypadkiem, w supermarkecie. Albo na ulicy. Zdawałem sobie sprawę, że się pokłóciliśmy. Ale przecież nawet pokłóceni mogliśmy się przypadkiem znaleźć w tym samym miejscu.

– Dobra – zgodziłem się i po chwili byliśmy już w drodze.

Mama miała na sobie niebieską sukienkę w groszki, a ja krótkie spodenki. Fajnie było udawać, że jest lato.

Mijaliśmy rozległe łąki pełne baraszkujących jagniąt i przykurzonych owczych mam. Większe jagnięta bawiły się i pasły jak zwykłe zwierzęta. Mniejsze stały, chwiejąc się na swoich niepewnych nóżkach, i rozglądały się wokół z takim zdumieniem, jakby widziały świat po raz pierwszy.

Może naprawdę tak było.

– Mamo, kto jest mądrzejszy: tata czy ty? – zapytałem.

– Co za dziwne pytanie. – Roześmiała się. – Tata lepiej sobie radzi z liczeniem, za to ja robię mniej błędów ortograficznych. I dużo lepiej znam się na komputerach. W każdym razie nie tłukę w nie, kiedy nie działają tak, jak powinny.

– Ale gdybyście musieli zdać egzamin? Taki prawdziwy, jak na zakończenie podstawówki? Kto miałby lepszy wynik? – drążyłem.

Przez chwilę milczała.

– Samuelu, wiesz przecież, że nie chcę o tym rozmawiać – odpowiedziała w końcu.

– Zabroniłaś mi mówić o egzaminie Jorrego. A to przecież nie to samo!

Nie odpowiedziała. Grzebałem stopą w piasku.

Od dwóch miesięcy nie mogłem wspominać o teście na zakończenie podstawówki. A dokładnie od dnia, kiedy Jorre usłyszał swój wynik. Rodzice nie powiedzieli mi jednak, co się stanie, jeśli złamię ten zakaz. Pewnie sami nie wiedzieli. W naszym domu były zasady, ale nie było kar.

Na głównej ulicy panował jeszcze większy tłok niż dzień wcześniej. W ogródku naleśnikarni nie było ani jednego wolnego miejsca, a sklepy pękały w szwach. Na Texel sprzedawano trzy rodzaje pamiątek: przedmioty w kształcie owcy, przedmioty zrobione z owcy i owce zrobione z owcy. Innych opcji nie było.

Szliśmy wciąż dalej i dalej…

– Dokąd właściwie idziemy? – spytałem zaniepokojony.

– Do wypożyczalni rowerów. To na końcu tej ulicy.

– Ale tam jest też gabinet lekarza! Byłem tam wczoraj! – wybuchłem.

Mama spojrzała na mnie zdumiona.

– I co z tego?

Chciałem jej wytłumaczyć, ale nie potrafiłem. Nie wiedziałem nawet, jak zacząć.

Szliśmy więc dalej.

Pokręciłem lekko głową. Źle to wyglądało. Miałem spotkać Tessę przez przypadek, a nie iść z mamą prosto do niej.

Byliśmy coraz bliżej szarego budynku.

Liczyłem na to, że może jej po prostu nie będzie. Dałbym wszystko, żeby tylko nie iść dalej. Mógłbym nawet złamać sobie nogę w kostce. Chociaż to nie miałoby sensu, bo wtedy i tak musielibyśmy iść do lekarza.

Przeszliśmy jeszcze pięć kroków, cztery, trzy – i wtedy zobaczyłem taras na tyłach przychodni. Wciąż stał tam stolik z lampką biurową i kwiatkiem. A za stolikiem, jak gdyby nigdy nic, siedziała Tessa.

Dzień wcześniej krzyczała na mnie i mówiła, że jestem głupi. A potem zostawiła mnie samego na wydmach. Powinienem być na nią zły. To wydawało się oczywiste.

Ale jej jasne włosy były spięte w błyszczący kucyk, który na końcu się lekko kręcił. A brązowa kurtka wciąż pasowała do jej oczu. Próbowałem nie zwracać na to uwagi. Próbowałem przekonać siebie samego, że jestem chłopakiem, a chłopaków przecież nie interesuje to, czy jakieś kolory do siebie pasują.

Ale cokolwiek sobie mówiłem, nie była to prawda. Bo choć byłem chłopakiem, to jednak mnie to interesowało.

– A to dopiero niespodzianka! – Mama zatrzymała się i spojrzała na mnie. – Czy to nie ta dziewczynka, którą wczoraj poznałeś? Ta, która oprowadziła cię po miasteczku? Świetnie, teraz ja też ją poznam. Chodź, pójdziemy się przywitać.

14

To była straszna wpadka, ale nic nie mogłem na to poradzić. Było za późno. Tessa już nas dostrzegła.

– Cześć! – zawołała moja mama radośnie.

Przeszła przez parking w tej swojej sukience w groszki i zatrzymała się przed przychodnią.

Tessa się nie odezwała. Patrzyła na mnie.

Chciałem jej wyjaśnić, że to naprawdę nie był mój pomysł, żeby tu przyjść. Ale nie miałem jak. Byłem z mamą. Znowu się odezwała.

– Cieszę się, że mogę cię poznać – zwróciła się do Tessy. – Samuel opowiadał, że wczoraj świetnie się razem bawiliście.

Tessa zmarszczyła brwi. Chciałem skurczyć się do rozmiarów ziarnka piasku. Kiedyś, na początku podstawówki, zsikałem się w szkole. I zmoczyłem kurze łapy, bo grałem Wielkanocnego Kurczaka Numer Pięć w szkolnym przedstawieniu. Ale to się nie umywało do tej sytuacji. Gorzej niż teraz być nie mogło.

A jednak.

Otworzyły się tylne drzwi przychodni i wyszła z nich mama Tessy. Tym razem usta miała wściekle różowe. I wydawała się jeszcze wyższa niż dzień wcześniej.

– Mały Samuel! – wykrzyknęła. – Mój ulubiony karłowaty turysta! – Spojrzała na moją mamę. – Pani z pewnością jest jego mamą. – Podała jej rękę. – No, ci dwoje bardzo sobie przypadli do gustu!

Policzki Tessy zrobiły się równie czerwone jak moje. Rozejrzała się, ale podobnie jak ja nie miała dokąd uciec.

– Tessa od samego rana przygotowuje piknik. Świetnie, że znowu gdzieś się razem wybieracie – dodała jej mama ze śmiechem.

– Mamo! – Tessa była wściekła.

Jej mama zakryła dłonią usta.

– Ojej, to miała być niespodzianka? – Pokręciła głową. – Przepraszam, kochanie, nie wiedziałam.

– To wspaniale, że wybieracie się na piknik! – zawołała moja mama.

Spojrzałem na Tessę. Wczoraj zostawiła mnie na wydmach, a teraz przygotowuje dla mnie piknik niespodziankę? W ogóle w to nie wierzyłem.

– Taaak, ehm… – mruknęła, bawiąc się suwakiem kurtki. – Wczoraj było tak… ehm… fajnie, że pomyślałam o wspólnym pikniku. No bo… ehm… – jąkała się.

Zawahałem się. Z zapartym tchem czekałem na to, co powie.

– Bo trzeba kogoś dobrze poznać – ciągnęła – zanim się stwierdzi, że nie chce się go więcej widzieć. Może się przecież okazać, że ten ktoś jest jednak bardzo sympatyczny. Tak naprawdę… To znaczy… Prawda, Samuelu?

Spojrzała na mnie błagalnie i nagle zrozumiałem. Ten piknik nie był przeznaczony dla mnie. Nie, Tessa przemyślała sprawę – i przygotowała piknik dla Hugona Fabera.

Miałem dwie sekundy, żeby zdecydować, czy jej pomogę czy ją wydam. Ale właściwie ich nie potrzebowałem.

Wzruszyłem ramionami.

– No dobra…

– Wiesz co! – krzyknęły z oburzeniem obie mamy. – Spodziewałyśmy się bardziej entuzjastycznej reakcji…

Ale Tessa się uśmiechnęła.

– Może najpierw pójdziemy wypożyczyć rower, a potem razem pojedziecie na piknik? – podrzuciła moja mama.

– Dobry pomysł – powiedziałem i spojrzałem Tessie prosto w oczy. – Na tej wyspie lepiej mieć własny rower.

15

Rower, który wypożyczyłem, był niebieski i o wiele lepszy od tego, który miałem w domu. Mama pojechała do supermarketu, a ja skręciłem na malutki parking za przychodnią. Dojechałem tam w cztery sekundy. Zdecydowanie za szybko.

Tessa patrzyła w skupieniu na ekran laptopa. Podniosła wzrok, dopiero kiedy przed nią stanąłem. Naszych mam nie było, nie musieliśmy niczego udawać. To nie było łatwe, bo nie miałem pojęcia, co powiedzieć.

Tessa założyła kosmyk włosów za ucho, a ja w milczeniu majstrowałem przy dzwonku roweru. Kilka razy zadzwoniłem, żeby rozległ się jakikolwiek dźwięk.

– Nigdy nie przepraszam – oznajmiła nagle.

Spojrzałem na nią zdumiony.

– Dlaczego?

– Mama uważa, że kobiety zbyt często mówią „przepraszam” i przez to umniejszają się w oczach innych.

– Hmm… – mruknąłem.

Nie miałbym nic przeciwko temu, żeby kobiety były trochę mniejsze.

– „Przykro mi…” – dodała – też nigdy nie mówię.

Po chwili namysłu zapytałem:

– A „Nie chciałam. Nie chciałam zostawić cię samego na wydmach”? Czy tak też nigdy nie mówisz?

Pokręciła głową.

– To za bardzo przypomina „przepraszam”.

Popatrzyliśmy na siebie. Dłużej niż zwykle. I oboje wybuchnęliśmy śmiechem.

– Ten piknik… – zaczęła.

– Wiem przecież, że to nie dla mnie.

Kiwnęła głową.

– Ułożyłam dla nich cały program wakacyjny. Wymyśliłam to już wcześniej, żeby móc ich widywać. – Westchnęła. – Wczoraj chciałam dać sobie z tym spokój, ale dzisiaj w nocy…

Niespodziewanie stanął mi przed oczami dół na plaży i po moich plecach przeszedł dziwny dreszcz. Jak gdyby spadały na mnie płatki kwiatów.

– Leżałam w łóżku i nagle do mnie dotarło, że to moja jedyna szansa. Ojciec będzie na wyspie przez tydzień. Mogę z nim porozmawiać teraz, a później już nie będę mogła.

Skinąłem głową bez słowa.

Milczałem, choć miałem ochotę krzyczeć. Ja też przyjechałem tu tylko na tydzień. Teraz rozmawiałem z Tessą. Wkrótce już nie będę mógł.

Zatrzasnęła laptopa, a ja postawiłem stopę na pedale.

– Co chcesz zrobić?

– Wracam do naszego domku – odpowiedziałem. – Na śniadanie zjadłem tylko jedną bułkę z rodzynkami i jestem głodny. A ty nie przygotowałaś dla mnie pikniku.

– To jedź ze mną – zaproponowała. – Najpierw zawieziemy im ten kosz, a potem zjemy frytki na plaży. Ja stawiam.

– Serio? – upewniłem się.

Kiwnęła głową.

Nic z tego nie rozumiałem. Dlaczego jest taka miła? Boi się jechać do taty sama? A może wciąż się obawia, że zdradzę jej tajemnicę?

Nie miałem pojęcia, ale czy to było ważne? Chciała, żebym z nią jechał. Historia jeszcze się nie skończyła.

– No dobra! – odpowiedziałem, a Tessa się roześmiała.

16

Kosz piknikowy stał na środku jaskrawozielonego kuchennego stołu. Tessa wyjęła z lodówki siedem owiniętych folią aluminiową pakiecików i włożyła je do niego. Ja siedziałem na podłodze i głaskałem grubego łaciatego kota.

– Może nie powinniście dawać mu tyle jedzenia – powiedziałem.

– No coś ty! – Tessa popatrzyła na mnie wstrząśnięta. – Ona jest w ciąży. W tym tygodniu urodzi, dlatego jest taka gruba!

– Aha! – Nagle spojrzałem na koci brzuch z innej perspektywy. – A kto jest ojcem?

– Nie mam pojęcia.

– Naprawdę? Czy może kocięta dowiedzą się tego, jak skończą osiemnaście lat?

Nie roześmiała się.

– Zaczekaj, już prawie skończyłam. Zaraz ci coś pokażę – powiedziała.

Przelała pół butelki wina do pustej butelki po wodzie mineralnej, zakręciła ją i popędziła na górę.

Chwilę później wróciła ze zniszczonym grubym zeszytem. Na okładce naklejona była pocztówka z białą plażą i palmami.

Tessa położyła zeszyt na stole.

– Zajrzyj do środka! – powiedziała z powagą.

Otworzyłem go. Na pierwszej stronie zobaczyłem bilet lotniczy do Bombaju. Na kolejnych powklejano kolorowe saszetki po cukrze, ulotki schronisk młodzieżowych i bilety na prom. Czasem coś było przy nich napisane: data, nazwa miejsca albo Najpiękniejsza świątynia na świecie!

Przerzucałem strony o Indiach, Nepalu, Bhutanie i Tajlandii – i nagle się zatrzymałem. Przy zdjęciu białego hotelu nad morzem widniało zdanie: Tutaj Hugo chciałby zostać na zawsze…

Spojrzałem na Tessę.

– Hugo?

Skinęła głową.

– To album mojej mamy. Prowadziła go podczas tej podróży dookoła świata. Pozwala mi go oglądać, bo myśli, że nie ma w nim nazwiska mojego ojca, ale zobacz…

Tessa przekartkowała zeszyt, aż doszła do strony z obrazkiem przedstawiającym skuter.

– Żeby wynająć skuter, musieli wypełnić formularz. Pierwsza strona nie jest ciekawa, ale klej ma już dwanaście lat. Kiedy ostatnio oglądałam ten album…

Teraz i ja to dostrzegłem. Kawałek formularza się odkleił.

Tessa go odchyliła, a ja wstrzymałem oddech.

Było tam napisane, bardziej kwadratowymi literami niż w reszcie zeszytu, Hugo Faber.

Nie był moim ojcem, ale kiedy to zobaczyłem, serce zaczęło mi walić jak młotem.

– I nagle się dowiedziałam – wyszeptała. – Nagle się dowiedziałam, jak się nazywa.

– I wtedy go wyguglowałaś? – zapytałem równie cicho.

Kiwnęła głową.

– Natychmiast. Bez namysłu, bo nie chciałam się nad tym zastanawiać. Po prostu musiałam wiedzieć, kim jest i czy jeszcze żyje.

Czekałem w milczeniu na ciąg dalszy, ale się nie odzywała.

– I co? – zapytałem w końcu.

Pokręciła głową.

– Najpierw musimy zawieźć im ten kosz. Czekają na posiłek.

Pobiegła na górę, żeby odłożyć album na miejsce, po czym razem wynieśliśmy na dwór kosz z lunchem. Miał dwa metalowe haczyki, za pomocą których Tessa umocowała go na kierownicy swojego roweru. Ruszyła przodem, a ja za nią.

To niesamowite, jak szybko można pokonać ścieżkę przez wydmy, jeśli nie trzeba się wlec na dwóch bolących nogach. Nie starczało nam tchu na rozmowę i nie zdążyliśmy się zdenerwować.

Gdy dotarliśmy na miejsce, moja koszulka była mokra od potu. Tessa aż trzy razy poprawiła kucyk, a potem, trzymając kosz między sobą, ruszyliśmy w stronę domku.

– Tylko się nie odzywaj – wyszeptała jeszcze szybko, a ja posłusznie kiwnąłem głową.

Hugo i Elise siedzieli na werandzie i czytali. Hugo miał na sobie tiszert z żyrafą i pomarańczowe szorty. O mało się nie roześmiałem, bo taki strój zupełnie nie pasował do człowieka, który jest ojcem.

Ale wtedy przypomniało mi się, że on nie wie, że nim jest.

Nagle zacząłem mu współczuć, bo był jak pies. Szczeniak musi się nauczyć, że nie wolno się załatwiać w domu i trzeba grzecznie chodzić na smyczy. Podobnie jest z ojcami – też muszą się dużo nauczyć. Że nie wolno śpiewać na ulicy, dziwnie żartować z kelnerkami i nosić durnych ubrań. A Hugo jeszcze się tego nie nauczył.

Jeszcze nie był ojcem. Był dopiero mężczyzną.

– Dzień dobry! – zawołała Tessa. Jej głos znowu brzmiał jak z reklamy pasty do zębów. – Przynieśliśmy kosz z lunchem.

– Wspaniale! – ucieszyła się Elise. – Ciekawe, co w nim jest!

– Gdzie go postawić? – zapytała Tessa, patrząc na Hugona, ale znowu odpowiedziała jej Elise:

– Postaw tutaj, i tak zaraz ruszamy. Dziękuję!

Hugo wpatrywał się w książkę.

– Ehm… – odchrząknęła Tessa. – Te podchody, które są w programie… Chcą w nie państwo zagrać jutro czy pojutrze?

Elise się roześmiała.

– Wiesz, wydaje mi się, że jesteśmy za starzy na podchody…

Tessa się zachmurzyła.

– O… – Jej głos brzmiał teraz, jakby pasta wcale tak dobrze nie działała. Jakby Tessa właśnie odkryła, że zrobiła jej się dziura w zębie. – W takim razie…

Ale wtedy Hugo podniósł wzrok znad książki.

– Wcale nie jesteśmy za starzy na podchody! Ja nie mogę się już doczekać. Czy możemy zagrać pojutrze? Dzięki temu będziemy mogli dłużej się na nie cieszyć.

– Naprawdę? – upewniła się Tessa. – Nie wydaje się to panu dziwne?

– Lubię to, co dziwne – odpowiedział wesoło.

Zanim zareagowała, minęły cztery sekundy.

– Ja też – stwierdziła w końcu, a jej głos brzmiał tak radośnie, jakby tańczył walczyka. – Ja też lubię to, co dziwne.

Odchrząknęła.

W takim razie podchody będą pojutrze! – oznajmiła i wskazując na kosz z prowiantem, dodała: – W butelce jest wino. Kosz ma haczyki, żeby można było go przyczepić do kierownicy roweru.

Hugo podszedł do kosza, otworzył go i uważnie obejrzał wyściełający go materiał w niebieską kratkę.

– To dziwne… – Podniósł wzrok. – Znałem osobę, która miała identyczny. Od lat o niej nie myślałem, a teraz widzę ten kosz wśród kaczeńców pod wierzbami nad brzegiem kanału. Jedliśmy wtedy czereśnie…

Czułem, jak stojąca obok mnie Tessa sztywnieje.

– A to dopiero! – zawołałem szybko. – Ale w domu też taki mamy. Na świecie jest ich bardzo dużo. Prawie każdy ma taki kosz!

Hugo pokiwał głową.

– Może… – powiedział powoli, wciąż wpatrując się w niebieską kratkę.

– My też wybieramy się na piknik! – oznajmiła nagle Tessa piskliwym głosem. – Właśnie mi się przypomniało.

Uklęknęła obok ojca i błyskawicznie wyjęła z kosza wszystkie pakieciki, pojemniki i butelkę.

– Może zjecie tutaj? To idealne miejsce na piknik!

Złapała kosz i zeskoczyła z werandy.

– Samuelu, chodź, bo się spóźnimy!

Pociągnęła mnie za ramię tak nagle, że ledwo zdążyłem życzyć im smacznego. Obejrzałem się w biegu. Weranda była pełna kanapek zawiniętych w folię aluminiową, widelców, łyżek i plastikowych kubeczków. A wśród tych wszystkich błyszczących pakiecików stali zaskoczeni Hugo i Elise.

17

Pospiesznie odjechaliśmy z pustym koszem piknikowym. Pedałowaliśmy z całych sił, aż wiatr gwizdał nam w uszach. Kiedy wystarczająco oddaliliśmy się od domku letniskowego, Tessa nagle zaczęła wrzeszczeć. Bez słów. Krzyczała po prostu:

–  AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!

Tak długo, aż zabrakło jej tchu.

– To było okropne! – zawołała. – Na pewno myślą, że mam świra.

– Ja też tak myślę! – odkrzyknąłem. – Wszyscy tak myślą.

Pokręciła głową i zaczęła się śmiać. Najpierw cicho, potem coraz głośniej, a potem bezdźwięcznie. A ja śmiałem się razem z nią. Wszystko w moim ciele buzowało, burzyło się i wzbierało, aż brakło mi tchu.

Zatrzymaliśmy się, zsiedliśmy z rowerów i zgięliśmy się wpół. Zawsze sądziłem, że tylko dziewczyny miewają napady nieopanowanego śmiechu, ale teraz zrozumiałem, to nieprawda. Dostałem skurczów żołądka, bolały mnie policzki, a gdy zdołałem w końcu złapać oddech, wystarczyło, że pomyślałem o Hugonie i Elise wśród kanapek owiniętych w folię aluminiową, i znowu wybuchałem śmiechem.

Gdy w końcu było po wszystkim, westchnąłem głęboko. Rzuciłem się na trawę przy ścieżce i popatrzyłem na Tessę.

– Myślisz, że Hugo rozpoznał ten kosz?

– Jasne! – Zdjęła kosz z roweru. – Jaka ja jestem durna! Wiedziałam, że mama ma go od bardzo dawna, ale nie przyszło mi do głowy, że mogli go używać razem.

– Teraz to też nie jest pewne.

– Właśnie że jest! – Nagle spoważniała. – Słyszałam już tę historię o czereśniach i kanale, nad którym rosły wierzby. Dokładnie to samo opowiadała mi mama.

– Powaga?

Otworzyła kosz i przywołała mnie ręką.

– Zobacz!

Na dnie, na materiale w niebieską kratkę, widać było dwa czerwone serduszka.

– Krew! – wyszeptałem.

– Coś ty – roześmiała się Tessa. – To sok z czereśni.

Przejechała palcami po serduszkach.

– Zapytałam kiedyś, skąd się wzięły, i wtedy mama opowiedziała mi o pewnym pikniku dawno temu. Wśród kaczeńców pod wierzbami nad brzegiem kanału. Powiedziała, że te serduszka narysował dla niej jeden fajny chłopak, ale nie wspomniała, że to był mój tata…

Patrzyłem na czerwony wzorek i dopiero teraz zaczęło do mnie docierać, co się przed chwilą stało.

Gdyby Hugo poszedł na piknik z tym koszem i powyjmował z niego wszystkie te pakieciki, to odkryłby serduszka, które kiedyś sam narysował…

– Łał – powiedziałem. – Dobre posunięcie z twojej strony.

– Szkoda tylko, że teraz uważają mnie za wariatkę.

Wzruszyłem ramionami.

– Im wcześniej się dowiedzą, jaka jesteś, tym lepiej.

Szturchnęła mnie.

– Chodź, idziemy na frytki!

18

Znaleźliśmy prawie całkiem pusty kawałek plaży. W oddali ktoś pływał w morzu i jakiś samotny mężczyzna puszczał latawce. Niebo się zachmurzyło i zerwał się wiatr, ale to mi się podobało. Słoneczna plaża kojarzy się z wakacjami, a to tutaj to było prawdziwe życie.

W milczeniu jedliśmy frytki z sosem z orzeszków ziemnych i przyglądaliśmy się, jak czerwony latawiec nurkuje w powietrzu. Aż w końcu frytki się skończyły i nasze palce natrafiły na pustkę. Tessa postawiła tackę po frytkach na piasku i na mnie spojrzała.

– Wierzysz we wszystko, co mówią ci rodzice?

Zastanawiałem się przez chwilę.

– Nie, nie we wszystko – stwierdziłem w końcu.

– I co robisz, jak nie wierzysz?

– Sprawdzam w Wikipedii.

– Serio?

Kiwnąłem głową.

– Kiedy miałem sześć lat, sprawdziłem Świętego Mikołaja. I się popłakałem.

Tessa roześmiała się i pokręciła głową.

– Wiesz, ja naprawdę wierzyłam w to, co mówi mama. Że lepiej nam bez taty. Ale pewnego ranka ni stąd, ni zowąd zaczęłam mieć wątpliwości. A co, jeśli ona się myli? Może ja jednak chciałabym poznać swojego ojca? Może wcale nie chcę z tym czekać aż do osiemnastki?

Czerwony latawiec zaczął świszczeć i łopotać na wietrze. Mężczyzna pociągnął za linki i pognał do tyłu, ale nic z tego nie wyszło. Latawiec zanurkował i spadł na piasek.

– Zanim przestałam mieć wątpliwości – ciągnęła Tessa – odkryłam w albumie, jak on się nazywa. I musiałam to zrobić. Poszłam do komputera i wpisałam w wyszukiwarkę jego nazwisko. Znalazłam pięciu Hugonów Faberów, ale dwóch było zbyt młodych, jeden całkiem siwy, a czwarty od dwudziestu lat mieszkał na Alasce. Więc moim ojcem musiał być ten piąty. W pół godziny dowiedziałam się o nim wszystkiego.

Patrzyłem na nią w milczeniu.

– Mieszka w Amersfoorcie ze swoją przyjaciółką Elise. Tak było napisane na Facebooku. Uwielbia podróżować, ma akwarium z egzotycznymi rybkami i gra na trąbce w zespole jazzowym. I znalazłam jego zdjęcie z wieczorku tanecznego. Jego ulubionym tańcem jest walc wiedeński…

Nagle zrozumiałem.

– I zrobił kurs obróbki drewna?

Skinęła głową.

– Łał.

– No właśnie. – Przygryzła wargę. – Nagle tyle o nim wiedziałam. Ale i tak za mało, bo wciąż nie miałam pojęcia, czy byłby fajnym ojcem. I czy chciałby mieć jedenastoletnią córkę.

– I wtedy wysłałaś mu mejla?

Pokręciła głową.

– Okropnie się bałam, że wszystko zepsuję. Że jak mu powiem, kim jestem, to już nie będę mogła tego cofnąć.

Na tacce po frytkach została resztka sosu fistaszkowego. Narysowałem w nim serduszko i natychmiast je zmazałem.

– Chciałam go najpierw poznać – ciągnęła Tessa – i dopiero potem powiedzieć mu, kim jestem. Wydawało mi się, że tak będzie najlepiej. Dlatego obmyśliłam plan.

Wiatr wesoło rozwiewał jej kucyk, a ona patrzyła poważnie na ciemne fale. Przypomniało mi się, co powiedziała, kiedy poprosiła, żebym z nią zatańczył: „Od tego zależy reszta mojego życia”.

A więc o to chodziło. Wciąż jeszcze nie była pewna, czy zdradzi Hugonowi, kim jest. W tym tygodniu musiała wybrać pomiędzy życiem z ojcem a życiem bez niego.

– Jaki plan? – zapytałem cicho.

Jej powaga się ulotniła, Tessa zaczęła się śmiać.

– Wysłałam do Hugona i Elise mejla z informacją, że wygrali tydzień w domku letniskowym na naszej wyspie. Napisałam, że wyspa chce przyciągnąć więcej turystów i dlatego wybraliśmy z każdej prowincji po dwie osoby, które mogą odwiedzić Texel za darmo. Hugo i Elise byli zwycięzcami z prowincji Utrecht.

Starałem się nie patrzeć na nią z rozdziawionymi ze zdziwienia ustami; nie było to łatwe.

– I uwierzyli w to?

Przytaknęła.

– Ale musiałam dopilnować, żeby mama w tym samym czasie nie wynajęła domku komuś innemu. Miała przyjechać jakaś rodzina, ale zawiadomiłam ich, że domek się zawalił. I z fałszywego adresu mejlowego wysłałam mamie wiadomość, że się rozchorowali i nie mogą przyjechać.

Tessa spojrzała na mnie z dumą.

– Nie boisz się, że twoja mama i Hugo przypadkiem się spotkają? – zapytałem. – A może… – Zamilkłem; nie byłem pewien, czy powinienem mówić dalej.

– Co? – spytała.

– A może właśnie tego chcesz? Może masz nadzieję, że się spotkają? – dokończyłem.

– I ze szlochem padną sobie w ramiona? I za tydzień wezmą ślub? – Pokręciła głową. – Hugo ma Elise, a mama już od tak dawna jest sama, że się do tego przyzwyczaiła… Jakby zobaczyła ten tiszert z żyrafą, zaczęłaby wrzeszczeć. Coś ty, jej nie jest potrzebny żaden mężczyzna.

Wstała.

– Ale może ja chciałabym mieć ojca.

19

Tej nocy nie spałem już na piętrowym łóżku sam, bo wrócił Jorre. Pół nogi miał w gipsie i był odurzony lekami przeciwbólowymi. Natychmiast zapadł w sen, jeszcze zanim zdążyłem mu opowiedzieć o Tessie.

Leżałem na górze z szeroko otwartymi oczami, bo bałem się, że znowu będę miał koszmary. Niewiele to dało. Nawet nie zauważyłem, kiedy zasnąłem. Nagle poczułem wokół siebie piasek.

Leżałem na plecach w cieniu. Wokół wznosiły się wysokie ściany, jakbym znajdował się w piaskowym pudełku po butach. Nade mną, daleko w górze, stali ludzie. Patrzyli na mnie i kręcili głowami.

– Miał tylko dziesięć lat – mówili cicho. – Tyle go jeszcze czekało, a teraz nie żyje.

Chciałem krzyczeć, powiedzieć, że to nieprawda, ale nie mogłem się ruszyć. I wtedy zaczęły spadać na mnie płatki kwiatów.

Następnego ranka tata, mama i ja we trójkę wystawiliśmy na dwór kanapę. Jorre dotarł do niej o kulach, podskakując, i położył się z westchnieniem. Żeby nie spuchła mu noga, musiał trzymać ją cały czas w górze.

– I co teraz? – zapytał.

Tata, mama i ja popatrzyliśmy na siebie. Były ferie, byliśmy na wyspie. Można tu było jeździć na rowerze, pływać, puszczać latawce i grać w piłkę. Ale mój brat mógł tylko leżeć na kanapie. Zrobiło się nam żal Jorrego. I trochę też nas samych.

– Może zagramy w karty? – zaproponował tata.

Widziałem po ich twarzach, że nikt nie ma na to za bardzo ochoty, ale jednak zagraliśmy.

I tak siedzieliśmy we czwórkę na tarasie, rodzina na urlopie.

– Jesteśmy właściwie bardzo nudni – stwierdziłem. – Tata, mama i dwoje dzieci. To niezbyt oryginalne.

– Dziewiątka pik – oznajmił tata.

– Wiem dokładnie, kim jesteście – ciągnąłem. – I znam was całe życie. Czy może ukrywacie przede mną jakąś tajemnicę?

– Trójka kier – rzuciła mama i spojrzała na mnie.

– Tajemnicę?

– Tak! Na przykład że tata nie jest naszym prawdziwym tatą. Albo że ma jeszcze troje innych dzieci. Albo że mnie adoptowaliście, bo moja rodzina zginęła zalana lawą podczas wybuchu wulkanu.

Tata kiwnął głową.

– Chcieliśmy ci to powiedzieć już dawno, ale jakoś nie nadarzył się odpowiedni moment.

Mama i Jorre zachichotali.

– Znowu mnie nie rozumiecie – rozzłościłem się.

Nie wiedziałem nawet, czy sam siebie rozumiem. Ale nie mogłem nic poradzić na to, że nagle spojrzałem na swoją rodzinę oczami Tessy.

Co by o nas pomyślała, gdyby niespodziewanie przeszła obok tego tarasu?

– Czy jakbym teraz umarł – ciągnąłem – to wolelibyście, żebym się w ogóle nie urodził?

– Przestań gadać bzdury! – Mama się wzdrygnęła.

– Ale ja się tylko zastanawiam. Pomyślałem o tym, bo dzisiaj w nocy…

– Taaa… – Jorre westchnął. – Profesor się odezwał. W nocy wszyscy śpią, a Samuel się zastanawia.

Popatrzyłem na niego.

– To, że ty nie potrafisz myśleć, nie oznacza wcale…

– Samuelu! – powiedział z naciskiem tata.

Natychmiast przypomniał mi się dzień, w którym Jorre dostał wyniki egzaminu końcowego. Zrzucił wtedy ze schodów swoje krzesło, a tata i mama nawet się na niego nie zezłościli, tylko próbowali go pocieszać.

– To on zaczął – broniłem się. – Nazwał mnie profesorem.

– To nie jest wyzwisko – odparła mama.

– No właśnie! – wrzasnąłem. – Jorre jest za tępy, żeby zrozumieć, że „profesor” to nie wyzwisko!

Zanim zaczęli krzyczeć zgodnym chórem, wstałem.

– Już sobie idę. Już idę…

– Samuelu, zaczekaj! – powiedział tata. – Samuelu, chcę, żebyś…

– Tak chcecie mnie ukarać? – zapytałem. – Mam tu z wami zostać?

Wpatrywali się we mnie, jakbym nie był ich synem i bratem, tylko obcym dzieckiem, którego nigdy wcześniej nie widzieli.

Spojrzałem na nich i poczułem gulę w gardle, bo nagle zdałem sobie sprawę, że te trzy osoby kiedyś umrą. Ja byłem najmłodszy, więc jeśli wszystko potoczy się tak, jak powinno, to pewnego dnia zostanę zupełnie sam.

– Idę na plażę – oznajmiłem.

Nikt nie zareagował.

Nie próbowali mnie zatrzymać, więc poszedłem.

20

Jechałem przez wydmy, pedałując z całych sił. Wciąż miałem w pamięci sen, który przyśnił mi się tej nocy. Wydawało mi się, że rzeczywiście tam leżałem, w tym piaskowym pudełku po butach. Ale tak nie było. Prawdziwe rzeczy nigdy mi się nie śniły.

Zostawiłem rower przy drewnianym podeście i zszedłem na plażę. Dzień był pochmurny, powietrze pachniało szarą solą. Wiatr podniósł mi włosy. Fale ryczały.

Poszedłem prosto do dołu. Był jeszcze głębszy niż dwa dni wcześniej. Nie mogłem uwierzyć, że Jorre go nie zauważył.

Rozejrzałem się dookoła. Zobaczyłem kilku biegaczy, psy i  grające w piłkę dzieci, ale nikt na mnie nie patrzył. Wiedziałem, że to, co chcę zrobić, jest dziwne. W nieprzyjemny sposób dziwne. Ale czułem, że muszę. Pomyślałem, że jeśli to zrobię, to już mi się to nie przyśni. Bo nigdy nie miałem koszmarów o tym, co wydarzyło się naprawdę.

Opuściłem się do dołu i ostrożnie położyłem na zimnym piasku. Wyciągnąłem nogi, skrzyżowałem ręce na piersi i zamknąłem oczy.

W dole było zacisznie, ale słyszałem nad sobą świst wiatru i krzyk mew. A niżej, za moją głową, rozlegał się łoskot spienionych fal. One nigdy się nie zatrzymywały.

Podniosłem powieki.

Właściwie to był dziwny pomysł, żeby się tu kłaść. Przecież gdybym był martwy, to nic bym nie czuł. I nagle zrozumiałem.

Bycie martwym wcale nie jest takie straszne. Bo wtedy nic do ciebie nie dociera. Mogliby sobie sypać na mnie płatki kwiatów – i tak bym tego nie poczuł. A fale mogłyby się dalej rozbijać o brzeg. Nie brakowałoby mi ich.

Słyszałem je teraz. W tej chwili. Bo jeszcze żyłem.

Wstałem i wyszedłem z dołu. Przez chwilę chciałem go zasypać, ale pewnie nakrzyczałby na mnie jakiś Niemiec. Ktoś w końcu codziennie dbał o to, żeby dół zachował kształt i głębokość. Dla kogoś było to ważne.

Kiedy wracałem na podest, czułem się lekki. Przysłuchiwałem się morzu w tym momencie. Przyglądałem się mewom w tej chwili.

Ale w połowie drogi, co najmniej piętnaście kroków od roweru, zatrzymałem się. Moje ubranie było wilgotne od piachu, czułem chłód na plecach.

Własna śmierć – tego się nie czuje. Odczuwa się jednak śmierć innych. Bo zostaje się bez nich. I trzeba sobie radzić samemu. To właśnie jest najtrudniejsze. Widziałem to po Belli. I po Hendriku.

Uczucie lekkości zniknęło, bo właśnie zrozumiałem, co powinienem zrobić. Bycia martwym nie trzeba trenować. Ale można się przygotować na to, że umrą inni. Któregoś dnia będę musiał żyć dalej sam. Jak to zrobię? Jak to wytrzymam?

Popatrzyłem na zegarek. Kwadrans po jedenastej. Od czterdziestu pięciu minut byłem z dala od domu. Nastawiłem alarm na dwunastą i poszedłem na niebieską ławkę przy wejściu na plażę. Jeszcze przez trzy kwadranse muszę ćwiczyć życie bez taty, mamy i Jorrego.

Żeby się do niego jak najszybciej przyzwyczaić.

21

Następnego ranka przed wyjściem znowu ustawiłem alarm w zegarku. Poprzedniego dnia byłem sam przez półtorej godziny. Teraz zamierzałem spędzić w samotności dwie.

Tata i mama chcieli wiedzieć, kiedy wrócę. Nie podobało im się, że ciągle wałęsam się po wyspie. I mogłem im dokładnie powiedzieć, o której będę: siedem po jedenastej. Nie wiedzieli, jak na to zareagować.

Na plażę nie miałem ochoty, więc pojechałem taką trasą, żeby zobaczyć jak najwięcej jagniąt. Odkryłem ścieżkę prowadzącą przez łąki, tak wąską, że mieścił się na niej tylko jeden rower. Bardzo mi się to podobało, dopóki nie pomyślałem, że zbudowano ją specjalnie dla osób, które zostały same po śmierci bliskich. Wtedy przestałem się uśmiechać do jagniątek.

Siedem po jedenastej wróciłem do naszego domku – i usłyszałem głos Tessy, zanim jeszcze ją zobaczyłem. Stanąłem jak wryty.

– Jeszcze raz! – wołała. – Teraz ja chcę wygrać!

Ukradkiem zajrzałem za róg.

To rzeczywiście była ona. Tessa, ze swoimi oczami w cętki, na naszym wakacyjnym tarasie. Siedziała na kanapie obok Jorrego i tasowała karty. Przy stole, naprzeciwko niej, siedzieli moi rodzice. We czwórkę wyglądali na rodzinę.

– Nie myśl, że dam ci wygrać – powiedział wesoło mój brat.

– I nie wolno oszukiwać – podkreślił tata.

– Pewnie, że nie! – roześmiała się Tessa.

Zdjęła kurtkę, bo na niebie nie było ani jednej chmurki, wiatr ustał, a słońce mocno przygrzewało.

Spojrzałem na jej jasnoróżową koszulkę i odkryte ramiona, dużo mocniej opalone od ramion Jorrego. Kiedy patrzyłem na ich wesołe twarze, miałem ochotę coś kopnąć. Skoro ja ćwiczę, żeby przygotować się na ich śmierć, to nie powinni beze mnie cieszyć się życiem.

Wyszedłem zza rogu.

– Cześć, Tessa! – pozdrowiłem ją obojętnie i szybko wszedłem do środka.

Kiedy poznała mojego brata, ja na pewno przestałem się liczyć.

Zanim jednak przeszedłem przez pokój, usłyszałem za sobą kroki jej bosych stóp.

– Zaczekaj! – krzyknęła.

Odwróciłem się. Nie siedziała już obok mojego brata. Pewnie opowiedział jej o swojej głównej roli w szkolnym przedstawieniu. I przypuszczalnie wspomniał też o tym, że ma metr sześćdziesiąt jeden.

A jednak była tutaj. Stała przed Wielkanocnym Kurczakiem Numer Pięć.

– Gdzie się podziewałeś? – zapytała. – Twoja rodzina nie miała pojęcia.

– Wybrałem się na rower. Ale co to dla ciebie za różnica. – Kopnąłem nogą powietrze. – I beze mnie doskonale się bawisz.

Przechyliła głowę i przez chwilę mi się przyglądała. Potem wzruszyła ramionami.

– Nie wiem, o co ci chodzi. Nie przyszłam przecież po nich. Przyszłam po ciebie.

Zerknęła na taras, żeby się upewnić, czy nikt nas nie słyszy.

– Jesteś mi potrzebny do podchodów – powiedziała cicho. – Musisz zająć się Elise. Jeśli stworzycie drużynę, będę mogła spokojnie porozmawiać z Hugonem. Bo wciąż nie jestem pewna. To znaczy nie wiem, czy rzeczywiście chcę, żeby był moim tatą.

Najpierw mocniej zabiło mi serce. Wtedy, gdy zapewniła, że nie przyszła po moją rodzinę, tylko po mnie. Ale teraz zrozumiałem. Po prostu znowu mnie potrzebowała. Nawet Wielkanocny Kurczak Numer Pięć czasem się przydaje.

– Powinnaś się cieszyć, że nie masz ojca. To o jeden pogrzeb mniej – odparłem ze złością.

– Słucham? – Zmarszczyła czoło. – Co masz na myśli?

– To proste. Przyzwyczaisz się do Hugona, a potem on umrze.

Wybuchnęła śmiechem.

– Chyba ci odbiło, Samuelu. Nie przestanę zawierać nowych znajomości tylko po to, żeby uniknąć pogrzebów!

– A niby dlaczego? – spytałem.

Przestała się śmiać. Przez chwilę miałem wrażenie, że wzdrygnie się jak moja mama i powie, żebym nie wygadywał takich rzeczy, ale tak nie zrobiła.

– Naprawdę tego chcesz? – upewniła się. – Znać jak najmniej osób, żeby przeżyć jak najmniej śmierci?

– Chyba tak. – Wzruszyłem ramionami.

– W ogóle w to nie wierzę. Poza tym to nierealne. Nie jesteś samotnym dinozaurem. Jesteś człowiekiem. A ilu jest ludzi na ziemi?

– Ponad siedem miliardów.

– No właśnie! Nie uda ci się żyć samotnie. Dlatego najlepiej będzie, jak mi pomożesz z tymi podchodami.

Nie odpowiedziałem.

– Jestem od ciebie starsza – dodała poważnie. – Ale kobiety żyją dłużej od mężczyzn, więc nie masz się czego bać. Umrzesz przede mną, a to oznacza, że nie będziesz musiał być na moim pogrzebie. To ja przyjdę na twój.

Spojrzałem w jej cętkowane oczy.

– Serio? – zapytałem. – Przyjdziesz?

Kiwnęła głową.

22

Przed podchodami byłem chyba bardziej zdenerwowany niż Tessa. Ona od najmłodszych lat przyzwyczajała się do tego, co dziwne. Ja dopiero od niedawna. Co myśleli o nas Hugo i Elise? Najpierw wygrali tydzień w domku letniskowym, a teraz mieli się bawić w podchody z dwojgiem dzieci. Czy to nie było naprawdę dziwne?

Tessa rano po kryjomu wyznaczyła trasę, więc mogliśmy zaczynać od razu. Z mapą pełną krzyżyków ruszyliśmy we czwórkę na wydmy.

Choć nasza grupa składała się z mężczyzny, kobiety i dwojga dzieci, nie wyglądaliśmy na rodzinę. Hugo miał koszulkę z wielkim napisem KARMIENIE WZBRONIONE i sportowe buty ze światełkami. Rude włosy Elise zdobił wianek, który własnoręcznie uplotła z wydmowej trawy.

Gdybym był policjantem i chciał o coś zapytać, zwróciłbym się do Tessy albo do mnie.

Kiedy szedłem za nimi, przypomniałem sobie, że Tessa chce przyjść na mój pogrzeb. Może to dziwne, ale mnie to cieszyło.

Pierwsze zadanie czekało na nas w suchej słonecznej dolince. Tessa prawie natychmiast znalazła ukryty odtwarzacz płyt kompaktowych. Nie stanowiło to żadnego zaskoczenia, sama go tam przecież schowała.

– Jest przy nim jakaś karteczka! – wykrzyknęła podekscytowana. Rozwinęła ją i przeczytała: – Posłuchaj pięciu piosenek. Drużyna, która pierwsza poda nazwisko wykonawcy, otrzyma trzy punkty za każdą piosenkę.

Ciepła ziemia pokryta była mnóstwem króliczych bobków i kłujących gałązek, ale nam to nie przeszkadzało. Usiedliśmy wokół odtwarzacza. Powietrze pachniało sianem i morzem. Nagle poczułem się jak na szkolnej wycieczce. Na wymarzonej i beztroskiej szkolnej wycieczce.

Tessa nacisnęła „play”, a my wstrzymaliśmy oddech. Najpierw rozległ się szum, a potem niewyraźne dźwięki fortepianu.

Gdy odezwała się trąbka, Hugo klepnął się po udzie.

– Louis Armstrong! – wykrzyknął.

Tessa uśmiechnęła się szeroko, ale przypomniała sobie, że powinna udawać, że nie wie, czy Hugo ma rację. Pospiesznie otworzyła kopertę z cyfrą jeden i oświadczyła z powagą:

– Dobra odpowiedź, panie Faber. Drużyna numer jeden otrzymuje trzy punkty.

Przy drugiej piosence po pierwszym słowie sama wykrzyczała odpowiedź:

– Ella Fitzgerald!

Otworzyła drugą kopertę i oczywiście – trafiła. Hugo przybił jej piąteczkę. Znowu się rozpromieniła.

– No nie – zaprostestowałem nieco oburzony. – Nigdy nie słyszałem o takich piosenkarzach!

Zdawałem sobie oczywiście sprawę, że te podchody nie zostały zorganizowane z myślą o mnie. Wciąż jednak nie umiałem pogodzić się z perspektywą sromotnej porażki.

– Nie słyszałeś o Elli? – spytał zdziwiony Hugo. – Była fantastyczną piosenkarką jazzową. – Spojrzał na Tessę. – Ty rozpoznałaś ją błyskawicznie.

– Czasem po prostu ma się szczęście – odpowiedziała skromnie.

Pozostałe piosenki też były jazzowe i drużyna numer jeden zdobyła wszystkie możliwe punkty.

– Czas na drugie zadanie! – oznajmiła z zadowoleniem Tessa i wyruszyliśmy w poszukiwaniu kolejnego miejsca oznaczonego krzyżykiem na mapie.

Serio, to były najbardziej nieuczciwe podchody, w jakich kiedykolwiek brałem udział. Elise i ja nie zdobyliśmy żadnego punktu, podczas gdy drużyna numer jeden zebrała ich w krótkim czasie ponad pięćdziesiąt. Pytania dotyczyły rybek akwariowych, tańca towarzyskiego i krajów, w których Hugo kiedyś spędził urlop. Tessa marszczyła czoło, udawała, że się zastanawia, i za każdym razem podawała właściwą odpowiedź.

Nie znoszę przegrywać, ale w końcu zaczęło mnie to bawić. Tessa wyglądała na niezwykle szczęśliwą i udzielił mi się jej nastrój.

Kiedy stała obok ojca, podobne były tylko ich oczy. Teraz jednak, gdy wygrywali, coraz więcej wskazywało na to, że są rodziną.

Kiedy odpowiedź okazywała się prawidłowa, w podobny sposób unosili brodę. Z równym zaangażowaniem wyławiali z wiadra rybki danio zrobione z folii aluminiowej. A kiedy szedłem za nimi, zauważyłem, że tak samo stawiają stopy. Palcami lekko na zewnątrz.

Wesoło to wyglądało. I wzruszająco. W każdym razie u Tessy.

Na koniec dotarliśmy do ukrytego wśród wydm jeziorka. W gładkiej jak lustro tafli wody przeglądało się błękitne niebo. Na niewielkiej plaży leżały dwa kloce drewna, a przy nich narzędzia.

„No jasne – pomyślałem. – Hugo ma jeszcze tylko jedno hobby, którego nie wykorzystaliśmy. Obróbkę drewna”. Pokręciłem lekko głową, bo to było niewiarygodne. Jak Tessie udało się to wszystko zorganizować? Musiała przygotowywać się tygodniami.

Podniosła białą kopertę leżącą w piasku pod młotkiem.

– Na wykonanie ostatniego zadania masz trzydzieści minut – przeczytała. – Z kawałka drewna należy wyrzeźbić zwierzę. Jeśli właściciel stojącej na plaży budki z jedzeniem i napojami je rozpozna, zdobędziesz dwadzieścia pięć punktów.

– Ty to masz szczęście. – Elise szturchnęła Hugona ze śmiechem. – W zeszłym roku zrobiłeś ten kurs. Ja nawet nie wiem, jak się trzyma dłuto…

– Gotowi? Start! – krzyknęła Tessa.

Elise i ja podbiegliśmy do naszego kawałka drewna.

– Jakie zwierzę zrobimy? – szepnęła.

Spojrzałem na kloc drewna niepewnie.

– Hipopotama?

– Dobry pomysł! – zachichotała.

Złapałem za piłę. Elise z zainteresowaniem oglądała narzędzia. Wianek na jej głowie się przekrzywił, ale wciąż była w równie dobrym nastroju jak na początku podchodów. Naprawdę nie przeszkadzało jej, że przegrywamy.

Od czasu do czasu przyglądała się Hugonowi i Tessie i się uśmiechała. Nagle uświadomiłem sobie, że ja też to robię. Patrzyłem na nich z przyjemnością, nie przejmując się naszym hipopotamem.

– Weźmiesz strug? – powiedziała Tessa do Hugona. – Do grzbietu.

– Dobra myśl. A potem ty zrobisz sierść dłutem.

Wciąż ich obserwowałem. Nagle pomyślałem o własnym tacie. Znałem go od urodzenia, ale nigdy nie wystrugaliśmy ani nie wyrzeźbiliśmy razem hipopotama. Właściwie czemu? Dlaczego nie mieliśmy żadnego wspólnego hobby?

– Au! – krzyknął niespodziewanie Hugo i zaczął jęczeć z bólu.

Przeszły mnie ciarki. Tak jak pierwszego dnia, na plaży, kiedy Jorre wpadł do dołu.

– Hugo! – zawołała Elise.

Rzuciła narzędzia na ziemię i popędziła w jego stronę.

– Co się stało? – zapytałem, ruszając za nią.

Ale Hugo nie musiał odpowiadać, bo zobaczyliśmy sami.

Jego dłoń była rozcięta, tuż pod kciukiem. Rana miała co najmniej sześć centymetrów długości, widać w niej było ciemnoczerwone mięso. I leciała z niej krew. Więcej krwi, niż kiedykolwiek widziałem. Skapywała z nadgarstka i wsiąkała w piasek.

Tessa stała obok. Trzymała ostry metalowy przedmiot, który z pewnością był dłutem. Nie ruszała się, twarz miała białą jak papier. Wpatrywała się w ranę.

– Oj… – jęknęła Elise słabym głosem. – Źle znoszę widok krwi.

Zasłoniła oczy dłońmi i usiadła na ziemi.

Hugo zaklął, a ja zobaczyłem, że Tessa kurczy się w sobie.

– Przepraszam – wyszeptała. – Okropnie mi przykro…

– Nie martw się – uspokoił ją, ale bez przekonania. Patrzył na swoją krwawiącą rękę. – Trzeba będzie szyć. Na bank.

– Na Texel nie ma szpitala – powiedziałem. – Musi pan popłynąć do Den Helder…

– Nie – przerwała prędko Tessa. – Nasz lekarz zszywa rany. Ja…

Nagle zamilkła.

Spojrzałem na nią i zrozumiałem.

Musieliśmy iść do lekarza. A kto u niego pracował? Do kogo należało się zgłosić po wejściu do tego niskiego szarego budynku?

No właśnie. Do jej mamy.

Spojrzeliśmy na siebie.

– Nie… – wyszeptała Tessa i pokręciła głową. – Nie możemy do tego dopuścić.

– Co się stało? – zapytała Elise.

– Trzeba jak najszybciej założyć szwy – powiedziałem z naciskiem do Tessy. – Nie ma innego wyjścia.

Nie mogliśmy temu zapobiec: dzisiaj rodzice Tessy spotkają się po raz pierwszy od dwunastu lat. Jej mama jest asystentką lekarza, siedzi w rejestracji. Kiedy wprowadzimy do środka zakrwawionego Hugona, natychmiast go zobaczy.

Z pewnością się rozpoznają, bo dorośli przez dwanaście lat wcale się tak bardzo nie zmieniają. Hugo ma tiszert z napisem KARMIENIE WZBRONIONE i buty ze światełkami. Ale mama Tessy od razu się zorientuje, kim jest.

Zaczną rozmawiać i Tessa nie będzie mogła dłużej utrzymywać samej siebie w tajemnicy. Hugo dowie się, że ma córkę, niezależnie od jej woli. Tessa nie będzie już mogła sama zdecydować, czy chce mieć tatę czy nie.

Miała go. I zraniła dłutem.

23

Na Tessę i Elise nie można było liczyć.

– Oni nie mogą się spotkać – szeptała Tessa. Trzęsły się jej ręce. – Ten cały plan… Po co ja to w ogóle wymyśliłam… Dlaczego nie słuchałam mamy?

– Ile krwi… – jęczała Elise. – Słabo mi.

Rozejrzałem się. W pobliżu nie było żadnego policjanta, ratownika ani latarnika. Byliśmy zdani na siebie. I wiedziałem, że jeśli nic nie zrobimy, to na pogrzeb Hugona nie trzeba będzie długo czekać.

– Proszę wszystkie panie i dziewczyny o zamknięcie buzi! – krzyknąłem. – W ogóle nie pomagacie. Tessa, jak stąd wrócić do domku? Musimy jak najszybciej dotrzeć do samochodu.

Zdjąłem koszulkę i podałem ją Hugonowi.

– Proszę owinąć tym rękę. – Spojrzałem na niego. – Może pan iść?

– Oczywiście – odpowiedział. – Bez problemu. – Był blady, ale nie aż tak jak jego dziewczyna i córka.

Elise ostrożnie wstała i ruszyliśmy w drogę powrotną. Słońce grzało moje nagie ramiona. Pomyślałem, że takie zakończenie podchodów jest właściwie bardzo ekscytujące, ale potem zobaczyłem twarz Tessy.

Dla niej nie była to jednodniowa przygoda. Rana, która zagoi się po założeniu szwów. Chciała sama zdecydować, czy powie ojcu o sobie. Teraz wybór nie należał już do niej.

W milczeniu maszerowaliśmy wąską ścieżką wydeptaną przez króliki. Szliśmy szybko, ale nie biegliśmy. Krew zaczęła przesączać się przez mój biały tiszert, ale Hugo tego nie skomentował. Elise wbijała wzrok w ziemię. Tessa głęboko wzdychała. A ja próbowałem zmusić swoje szare komórki, żeby znalazły jakieś rozwiązanie.

„No już! – krzyczałem w myślach. – Przecież nigdy nie przestajecie pracować. To przez was mam koszmary i przez was Jorre nazywa mnie profesorem. Przydajcie się w końcu na coś!”

I nagle wpadłem na pewien pomysł.

– Tessa – zawołałem, bardzo głośno, bo chciałem, żeby Hugo i Elise również mnie usłyszeli. – Daj mi komórkę! Na wydmach nie ma zasięgu, ale w pobliżu domku jest, prawda?

Kiwnęła głową.

– Dobra, słuchaj. Pobiegnę pierwszy, żeby zawiadomić asystentkę lekarza, że przyjdziemy. Tak zrobiliśmy, kiedy Jorre wpadł do dołu.

Popatrzyła na mnie. Widziałem, że nic nie rozumie. Nie miała pojęcia, dlaczego telefon do jej mamy miałby w czymkolwiek pomóc.

– Daj mi komórkę! – powtórzyłem głośno, po czym już ciszej dodałem: – Wszystko będzie dobrze, obiecuję!

Wciąż nic nie czaiła, ale dała mi telefon.

– Jej numer jest zapisany pod „mama praca” – szepnęła. – Idź tą ścieżką, to już niedaleko.

Pobiegłem najszybciej, jak mogłem, i po pięciu minutach znalazłem się przy domku. Dysząc z wysiłku, odszukałem w komórce Tessy kontakt „mama praca – tylko w nagłych przypadkach”.

– Czy to mama Tessy? – krzyknąłem do słuchawki. – Tutaj Samuel!

– Samuel? – zapytał surowy głos. – Co za Samuel?

Wziąłem głęboki wdech.

– Karłowaty turysta!

– Aha! Czemu od razu tak nie mówisz? Co się stało, karzełku?

– Tessa ma kłopoty! – krzyknąłem. – Musi pani natychmiast iść do domu.

– Ale dlaczego? – zapytała mama Tessy spokojnie. – Daj mi ją! Ona doskonale wie, że jestem w pracy.

Na tym mój plan się kończył. Nie wiedziałem, co dalej.

Chciałem wywabić mamę Tessy z przychodni, żeby jej nie było, kiedy przyjdzie Hugo. Ale jak? Gdyby moja mama usłyszała, że mam kłopoty, natychmiast przyleciałaby do domu. Na sto procent. Mamę Tessy trudno było jednak wystraszyć.

– Samuelu, dlaczego nie dajesz mi mojej córki do telefonu? – zapytała surowo. – Czy to jakiś żart?

– Nie, naprawdę nie! Nie mogę dać pani Tessy, bo ona… ehm… ona płacze. Płacze tak strasznie, że nie jest w stanie rozmawiać.

– Nie wierzę w ani jedno twoje słowo. Tessa nigdy nie płacze.

Rozejrzałem się. Z oddali słyszałem głosy pozostałych. Nadchodzili. Nie miałem czasu. Mama Tessy wychowywała córkę sama, niełatwo było napędzić jej stracha.

I nagle mnie olśniło.

– Tessa jest w ciąży! – krzyknąłem do słuchawki. – Właśnie to odkryła, ale ze mną nie chce rozmawiać. Zamknęła się w łazience i…

– Już idę! – Mama Tessy się rozłączyła.

Usłyszałem sygnał i zakryłem usta ręką.

Co ja narobiłem!

24

Tessa i ja załadowaliśmy rowery do bagażnika niebieskiego saaba, a Hugo podszedł do drzwi od strony kierowcy.

– Nie, kochanie, nie możesz prowadzić! – krzyknęła Elise.

Odepchnęła go na drugą stronę i sama usiadła za kierownicą. Trzęsły się jej ręce i byłem pewien, że wciąż jest jej słabo. Ruszyła bardzo powoli. Na nieszczęście po chwili spojrzała w bok i zobaczyła czerwoną od krwi koszulkę na dłoni Hugona. Wchodząc w zakręt, na moment zamknęła oczy.

Tessa i ja siedzieliśmy z tyłu i baliśmy się nawet oddychać. Tessa z dłutem w ręku wyglądała dość strasznie, ale to Elise za kierownicą była śmiertelnie niebezpieczna.

Nie mogłem się odezwać tak, żeby reszta nie usłyszała, więc wklepałem wiadomość dla Tessy do jej telefonu: „Leć prosto do domu. Powiedziałem twojej mamie, że jesteś w cążki, i tam poszła. Zatrzymaj ją, dopóki Hugo nie wyjdzie od lekarza”.

– Cążki? – spytała Tessa cicho.

Pokręciłem niecierpliwie głową i wyrwałem jej komórkę z dłoni.

– W CIĄŻY – napisałem. – W CIĄŻY!

Przeczytała.

– Ale to niemożliwe! – zawołała piskliwie.

W tym samym momencie saabem zarzuciło.

– Co? – zapytała nerwowo Elise. – Co się stało?

– Nic, wszystko w porządku – uspokoiłem ją.

Tessa popatrzyła na mnie z wściekłością.

– Jak ja jej to teraz wytłumaczę? – syknęła.

Pokręciłem głową, bo sam nie miałem pojęcia. Tessa przygryzła wargę, jej policzki płonęły.

Gdy tylko zatrzymaliśmy się przed przychodnią, wysiadła, otworzyła bagażnik i wyjęła swój rower. Razem z nim wyciągnęła też mój. Upadł z łoskotem na ziemię, ale Tessa już trzymała stopy na pedałach.

– Muszę nakarmić Kocicę – wyjaśniła Hugonowi. – Zapomniałam o tym. Bardzo mi przykro z powodu pańskiej ręki, naprawdę!

I już jej nie było.

Wymówka z głodną Kocicą nie wydała mi się zbyt przekonująca, ale Hugo i Elise jakby jej nie usłyszeli. Prędko weszli do szarego budynku, a ja za nimi. Wciąż bez koszulki, ale na to nic nie mogłem poradzić.

Tym razem nie zwracałem uwagi na zapach plastra ani na kaszel dochodzący z poczekalni. Liczyło się tylko jedno: kto siedzi w recepcji.

Wyciągałem szyję, ale nic nie widziałem, bo Hugo i Elise szli blisko siebie, wszystko mi zasłaniając. Zobaczyłem asystentkę, dopiero gdy się zatrzymali.

W okienku siedziała jakaś nieznajoma kobieta w białym ubraniu.

Oparłem się o zimną ścianę, bo nagle mnie też zakręciło się w głowie.

– Proszę za mną! – powiedziała. – Zaraz spytam, kiedy doktor może pana przyjąć.

Zniknęła w białym gabinecie, a ja odetchnąłem z ulgą.

Udało mi się.

Rodzice Tessy się nie spotkali.

Tessa wciąż może podjąć decyzję, czy powie swojemu ojcu, kim jest. Ciągle ma wybór: życie z ojcem lub bez niego. I jeśli postanowi mu o sobie powiedzieć, to będzie mogła to zrobić na swoich warunkach. Bez krwi i krzyczącej asystentki lekarza.

Tylko trochę szkoda, że jej mama myśli teraz, że Tessa jest w ciąży. Przez chwilę zastanawiałem się, czy do nich nie pójść. W końcu jednak doszedłem do wniosku, że to nie najlepszy pomysł. To byłoby zbyt niebezpieczne, biorąc pod uwagę te wszystkie doniczki z kaktusami.

Wyszedłem na dwór, podniosłem rower i pojechałem do naszego domku. Już wystarczająco długo byłem z dala od mamy i taty.

25

Chciałem zadzwonić do Tessy chyba ze sto razy, ale tego nie zrobiłem. Nie odważyłem się.

Zresztą miała przecież numer telefonu mojego taty. Właściwie mogła się odezwać sama, kiedy już nie będzie w ciąży.

Następnego ranka poszedłem z tatą na zakupy, bo mama znowu dostała migreny. Tata chciał iść w pojedynkę, ale Jorre i ja uznaliśmy, że to zły pomysł. Gdybyśmy puścili go samopas do supermarketu, nakupiłby jakichś bezsensownych rzeczy.

Pojechaliśmy we trzech do miasteczka, a mama została w łóżku. Ból głowy był znośniejszy, kiedy leżała bez ruchu na plecach. Kiedy nie docierał do niej żaden promyczek światła ani żaden dźwięk. Dlatego nie odsłoniliśmy okien, a ona włożyła zatyczki do uszu.

Biedna mama! Jeśli ktoś był przyzwyczajony do beznadziei, to właśnie ona. Jak ona to robiła? Zawsze miała dobry humor, mimo że w każdej chwili mogła spodziewać się ataku.

Kiedyś słyszałem, jak opowia przyjaciółce: „Nie boję się. Kiedy mnie boli, to nic nie można na to poradzić. A kiedy nie mam migreny, jestem szczęśliwa, że nic mnie nie boli”.

Wydawało się to bardzo proste, ale na pewno było skomplikowane.

W supermarkecie tata prowadził wózek, a ja biegałem wkoło i przynosiłem kiełbaski na grilla, bułeczki do pieczenia i jogurt truskawkowy. I niespodziewanie o mało nie wpadłem na Tessę przy półkach ze słodyczami.

– Hej! – krzyknąłem zaskoczony.

Jej koszyk był pełen czekolady. Zobaczyłem twixy, czekoladki z wiśniami, czekoladki w kształcie muszelek i rodzynki w czekoladzie.

– Jak ci wczoraj poszło? – zapytałem i dodałem szeptem: – Nadal jesteś w ciąży?

Zachichotała.

– To było okropne. – Próbowała patrzeć na mnie poważnie, ale zauważyłem, że ją to jednak trochę śmieszy. – Nie mogłam przecież powiedzieć, że to nieprawda, bo mama natychmiast wróciłaby do pracy i spotkała Hugona. Musiałam przeciągać rozmowę i udawać, że nie mam pojęcia, skąd się biorą dzieci.

– Ha ha ha… – zaśmiałem się, jak gdybym sam wszystko o tym wiedział.

– Powiedziałam, że w komórce na rowery między mną i Dennisem coś zaszło. I że teraz wydaje mi się, że… Bo Dennis… Jak by to ująć…

– Ze mną nie musisz przeciągać – przerwałem jej surowo. – Co zaszło między tobą a Dennisem?

Znowu zachichotała.

– Mama też chciała to wiedzieć. Po czterdziestu pięciu minutach w końcu wszystko jej wyznałam. Dennis trzymał mnie za rękę. I dlatego myślałam, że jestem w ciąży.

Zmarszczyłem brwi.

– A niby dlaczego Dennis trzymał cię za rękę?

– Wcale nie trzymał, głupku! Zmyśliłam to. Po co miałabym się z kimś trzymać za rękę w komórce na rowery?

– Mhm – mruknąłem.

Westchnęła i sięgnęła po torebkę toffi w czekoladzie.

– Głupio mi, że zrobiłam z mamy idiotkę. Ale cieszę się, że nie natknęła się na Hugona.

– Bo chcesz mu sama powiedzieć, kim jesteś.

Kiwnęła głową.

– I powiesz? – zapytałem. – Pozwolisz mu być twoim ojcem?

– Chyba tak. Podczas podchodów…

– Podczas podchodów był fantastyczny!

– Tak! – Tessa aż promieniała.

Ale gdy spojrzała na pełny koszyk, błysk w jej oczach przygasł.

– A może on mnie nie zechce? – powiedziała zmartwiona. – Wbiłam mu to dłuto bardzo głęboko. Chyba nikt nie chciałby mieć takiej niezręcznej córki…

– Na pewno cię zechce! Kto nie chciałby mieć córki, która z taką siłą posługuje się dłutem?

Znowu westchnęła.

– Kupię po tabliczce każdego rodzaju czekolady. Za moje ostatnie zaskórniaki. I zaniosę mu całe pudełko.

– I co powiesz?

– A jak myślisz? Że okropnie mi przykro, oczywiście.

– Naprawdę? – upewniłem się. – Myślałem, że ty nigdy nie mówisz „przepraszam”. Bo kobiety zbyt często to robią.

Wcale jej to nie rozśmieszyło.

– Wiesz co – stwierdziła – w końcu zaoszczędziłam mnóstwo przeprosin. Tak jak mama, przez całe życie. Wydaje mi się, że raz mogę sobie na nie pozwolić.

Włożyła do koszyka jeszcze siedem tabliczek czekolady i pudełko ręcznie robionych czekoladek, po czym poszła do kasy. Ja wziąłem m&m’sy i ruszyłem na poszukiwanie taty.

26

Kiedy już zapakowaliśmy zakupy do samochodu, tata się zawahał.

– Właściwie chciałbym jeszcze pójść do fryzjera…

– To idź! – powiedziałem. – Nie martw się, zajmę się sobą.

Nawet mnie to nie zdziwiło. Na wakacjach tata zawsze chodził do fryzjera. Lubił to robić. Inni kupowali pamiątki, a on fundował sobie nową fryzurę. Zwykle taką, od której jego głowa robiła się kwadratowa, ale to mu nie przeszkadzało. Gdy chciał wyglądać normalnie, szedł do fryzjera w domu.

Odprowadzając go wzrokiem, pomyślałem nagle: „A gdybym nie znał go już od dziesięciu lat? Gdybym spotkał go dopiero dzisiaj, a on opowiedziałby mi, że na wakacjach uwielbia chodzić do fryzjera, bo to wspaniała przygoda? Pomyślałbym pewnie wtedy, że to fajny, interesujący gość”.

Mój tata właściwie traci na tym, że znam go już od tak dawna.

Gdy zniknął za rogiem, pobiegłem do domu Tessy. Poszła do Hugona, a jej mama olbrzymka była w pracy, więc mogłem spokojnie zrywać stokrotki w ich ogródku.

Chwilę później z małym bukiecikiem w ręku zadzwoniłem do drzwi dziadka z bajki. Minęła dobra chwila, zanim otworzył, zaczynałem się już nawet martwić. W końcu jednak usłyszałem szuranie.

– Dzień dobry, młody człowieku!

W drzwiach stanął zgarbiony Hendrik. Miał na sobie to samo ubranie co przed czterema dniami, ale doszedłem do wniosku, że to okej. Na jego koszuli była tylko jedna mała plamka.

Uniosłem bukiecik.

– To dla Remusa!

Nie wydawał się zdziwiony. Zaprowadził mnie do ogrodu. Położyłem stokrotki pod jabłonką, która już prawie przekwitła. Razem wpatrywaliśmy się w świeżo poruszoną ziemię.

– Zjesz kawałek ciasta? – zapytał po chwili, a ja przytaknąłem.

Usiedliśmy na rozchwierutanej ławce pod ścianą. Hendrik pił herbatę, a ja jadłem stare, ale wciąż smaczne ciasto.

– Cicho tu bez Remusa… – zaczął.

Westchnąłem.

– Tak też myślałem. Dlatego przyszedłem poćwiczyć tutaj.

– Poćwiczyć? – zapytał.

– Tak, muszę się przyzwyczajać do beznadziei.

Pokręcił głową.

– Nie rozumiem.

Z jabłonki spadł ostatni kwiat. I wtedy zacząłem opowiadać. O ojcu Belli. O dole na plaży. I o tym, że ćwiczę. Codziennie trochę dłużej. Żeby w końcu przywyknąć.

Kiedy skończyłem, Hendrik bez słowa wstał, żeby przynieść mi kolejny kawałek ciasta. Zanim wrócił, upłynęło sporo czasu.

– Mam osiemdziesiąt dziewięć lat, ale jeszcze nigdy nie słyszałem nic równie idiotycznego – oznajmił.

Usiadł, ławka zaskrzypiała. Odwrócił się w moją stronę i spojrzał na mnie. Jego oczy były niebieskoszare. W kolorze Morza Północnego.

– Moja żona nie żyje już od siedmiu lat – zaczął. – Już od siedmiu lat siedzę na tej ławce sam. I jak ci się wydaje: czy wolałbym rzadziej widywać swoją żonę, kiedy jeszcze żyła? Czy jeździłbym na samotne przejażdżki rowerem, żeby rzadziej z nią rozmawiać? – Spojrzał na mnie surowo. – Czy dzięki temu teraz byłoby mi łatwiej?

Nie sięgnąłem po ciasto.

– Kiedy Maria umarła – ciągnął Hendrik – płakałem dlatego, że nie widywałem jej częściej. Chciałem jej więcej. Nie mniej.

Wpatrywałem się w jabłoń, żeby nie patrzeć na jego twarz.

– Chciałbym wiedzieć, dlaczego zielony był jej ulubionym kolorem – dodał cicho. – Jakie książki czytała w dzieciństwie. I o czym marzyła. Chciałbym jej zadać dużo więcej pytań, niż zadałem. Chciałbym…

Chciałem, żeby natychmiast zamilkł. Ja nie miałem pojęcia, co tata robi codziennie w pracy. Czy mama umie tańczyć. Dlaczego Jorre od kilku tygodni mi dokucza.

– Przestań! – krzyknąłem. – Przecież rozumiem: tęsknisz za nią. To oczywiste.

Hendrik przez chwilę się nie odzywał.

– A ile ty w ogóle masz lat? – zapytał.

– Dziesięć i trzy miesiące.

– Przy odrobinie szczęścia jeszcze długo nikt z twoich bliskich nie umrze.

– Tak mówili Belli. I wtedy umarł jej tata.

– Ja też nie mam pewności. – Odstawił kubek z herbatą. – Ale wiem jedno: przyzwyczajanie się do samotności ani trochę ci nie pomoże. Myślisz, że Bella wolałaby rzadziej widywać swojego tatę, kiedy jeszcze żył? Że dzięki temu byłoby jej teraz lżej?

Nie pozostało mi nic innego jak pokręcić głową.

Jasne, że nie. Bella byłaby głupia, gdyby sobie tego życzyła.

– No widzisz – powiedział. – Jesteś najgłupszym chłopcem, jakiego spotkałem przez osiemdziesiąt dziewięć lat.

Wiedziałem, że ma rację.

– Muszę wracać do taty – oznajmiłem, wstając z ławki.

Hendrik kiwnął głową.

– Oczywiście.

27

W nocy spałem jak suseł. Nie miałem żadnych koszmarów. A kiedy się obudziłem, było już wpół do dziesiątej. Nie mogłem uwierzyć, że straciłem tyle czasu.

Pozbierałem wszystkie gry, jakie udało mi się znaleźć w domku, i o dziewiątej trzydzieści siedem wyszedłem na zewnątrz w piżamie z całym stosem pudełek. Z impetem położyłem go na ogrodowym stoliku i popatrzyłem na swoją rodzinę.

– Czas na gry!

Zdziwieni podnieśli wzrok znad książek. Głowa taty po wizycie u texelskiego fryzjera rzeczywiście zrobiła się kwadratowa. Po mamie widać było, że miała wczoraj migrenę. Następnego dnia jej twarz zawsze wydawała się pomięta.

– Niech Jorre wybierze – zaproponowałem. – Od czego chcesz zacząć?

Mój brat opuścił komiks na kolana. Widziałem, że się waha. W końcu westchnął.

– Zawsze mówicie, że w Osadników z Catanu za długo się gra…

– Ale teraz są ferie – odparłem – więc mamy na to cały dzień.

Udałem, że nie widzę jego zdumienia, i sięgnąłem po pudełko z Osadnikami.

Będą musieli się do tego przyzwyczaić. Już nie do beznadziei, tylko do mnie. Jestem najmłodszy, więc ja będę zawsze. Do końca życia będą musieli ze mną rozmawiać i grać w gry. Najlepiej, jak zaczną trenować natychmiast.

Kiedy po dwóch godzinach przyszła Tessa, żeby wyciągnąć mnie na plażę, miałem wrażenie, że moja rodzina nieco odetchnęła. Najpierw mnie to wkurzyło, ale potem przypomniałem sobie, że przecież dopiero zaczęli ćwiczyć. Potrzebowali czasu, żeby na nowo przyzwyczaić się do mojej obecności.

W drodze nad morze usta Tessy się nie zamykały.

Hugo wcale nie był na nią zły. Bardzo się ucieszył z pudełka czekolad i zapytał, czy nie chcielibyśmy z nim dzisiaj popuszczać latawców. Bo podchody się tak nieprzyjemnie skończyły.

– To miłe z jego strony, nie? – Dostała zadyszki, ale nie przestawała nadawać. – Zna nas dopiero od kilku dni, a proponuje wspólne puszczanie latawców!

Nie musiałem odpowiadać. Wystarczyło, że jechałem obok na rowerze i patrzyłem na jej rozpromienioną twarz.

Kiedy parkowaliśmy rowery przed wejściem na plażę, złapała mnie za ramię.

– Dzisiaj mu powiem – oznajmiła. – Powiem mu, kim jestem. Kim on jest.

– Serio?

– Tak, teraz jestem pewna.

Choć staliśmy bez ruchu, wydawało mi się, że tańczymy.

– Powiem mu, jak skończymy puszczać latawce. Czy możesz z Elise…

Skinąłem.

– Zajmę się nią, kiedy ty i twój tata będziecie spacerować po plaży.

Przygryzła wargę. Nie mogłem pojąć, jak w ogóle udaje się jej złapać powietrze.

– Ciekawe, jak zareaguje, kiedy mu powiesz… Jak myślisz? Nagle dowie się, że ma córkę! Że od jedenastu lat jest ojcem…

Tessa w milczeniu pokręciła głową i wtedy usłyszeliśmy wołanie Hugona. Machał do nas z oddali. Miał na ręce biały opatrunek, ale poza tym zachowywał się zupełnie żwawo.

– Kiepsko sobie radzę z latawcami, potrzebna mi wasza pomoc!

Było idealnie. Elise wzięła lemoniadę i naleśniki na zimno, a Hugo miał na sobie dla odmiany zwykłą niebieską koszulkę i spodnie bez dziur. Wyglądał prawie jak ojciec. Tessa odważyła się rozmawiać z nim też o innych sprawach niż jazz i rybki akwariowe, no i najlepiej z nas wszystkich umiała puszczać latawce. Byłem pewien, że ją polubił.

To stało się, kiedy usiedliśmy, aby odpocząć. Jedliśmy naleśniki z cukrem i odrobiną piasku, obserwując wędrujące po brzegu mewy. Daleko na morzu błyszczały białe trójkąty żagli, niebo wzdłuż i wszerz przecinały białe smugi zostawiane przez samoloty.

Przesypywałem w palcach piasek z drobinkami pokruszonych muszli i przyglądałem się otaczającym nas ludziom. Jeszcze nigdy nie widziałem tak zatłoczonej plaży. Bladzi jak glisty dorośli spokojnie się opalali, ale dzieci nie potrafiły usiedzieć w miejscu ani sekundy.

Było ich mnóstwo. Najmłodsze biegały w kapelusikach i okładały się nawzajem plastikowymi łopatkami. Starsze prawie się topiły, przeskakując fale, rzucały piłkami, frisbee i dmuchanymi delfinami. Kręciły się, wrzeszczały, śmiały i piszczały tak głośno, że prawie nie było słychać morza. Jakby z zoo uciekły naraz wszystkie zwierzęta.

I wtedy to się stało.

– Uff… – westchnął Hugo. Spojrzał na Elise. – Jak ja się cieszę, że nie mamy dzieci.

Uśmiechnął się do niej, a ona odwzajemniła uśmiech.

– Dokładnie o tym samym pomyślałam – powiedziała wesoło.

Fale grzmiały. Dzieci piszczały. Ale mnie wydawało się, że panuje martwa cisza.

Bałem się spojrzeć na Tessę. Czułem dziurę w brzuchu i wiedziałem, że ona musi czuć jeszcze większą. I że to boli.

Podniosła się. Upłynęło kilka chwil, zanim zdołała coś powiedzieć.

– Naleśniki były pyszne! – oznajmiła, ale jej głos brzmiał, jakby nie należał do niej. – Niestety muszę już wracać do domu. Zapomniałam nakarmić Kocicę.

Ja też wstałem. Czułem się ciężki, co było dziwne, bo przecież z dziurą w brzuchu powinienem czuć się lżejszy.

– Lemoniada też była wyśmienita – dodałem. – Ja zawsze pomagam karmić Kocicę. Dlatego też muszę już iść.

Ruszyliśmy w stronę rowerów. Tessa ani razu się nie obejrzała.

28

Jej mama twierdziła, że Tessa nigdy nie płacze. Ale teraz płakała.

Nie chciała ze mną rozmawiać. Chciała wracać do domu. Bałem się, że przez łzy nie będzie widziała, dokąd jedzie, ale znała te ścieżki od zawsze, więc ledwie za nią nadążałem.

Tuż przed miasteczkiem się zatrzymała. Nie chciała jechać ulicą zapłakana.

– Wracaj do siebie – poleciła mi, ocierając mokre policzki dłońmi.

– Nie – odparłem.

Wzdłuż ścieżki ciągnęło się pole tulipanów. Kwiaty rosły w równiutkich rzędach. Najpierw szeroki pas czerwonych, potem fioletowe, potem żółciusieńkie jak kanarek, a na końcu różowe. Po horyzont.

– Hugo wcale nie miał na myśli… – zacząłem.

– A właśnie że miał! – krzyknęła. – Nie widziałeś, jak patrzył na Elise? Uśmiechał się do niej.  C z u ł   u l g ę. Reszta ludzi na plaży była na tyle durna, żeby mieć dzieci. A jemu udało się tego uniknąć.

Kolorowe pasy falowały pod naporem wiatru. Jeszcze nigdy nie oglądałem pola tulipanów z tak bliska. Przy drodze widać było pojedyncze kwiaty, dalej już tylko kolor.

– Co ty opowiadasz! – zaprotestowałem. – On nie chciał być nieuprzejmy. Po prostu nie miał pojęcia, że obok siedzi jego córka.

– No właśnie! Nie wiedział o tym i dlatego był szczery.

Spojrzałem na nią i dostrzegłem dziurę. Wszędzie. Brakowało kawałka policzków. Ramion. Oczu.

– Jest twoim ojcem – przekonywałem. – Lubisz go. Poza tym jesteście do siebie podobni, bo on też lubi to, co dziwne. No i chcesz go mieć!

– Ale on nie chce mnie.

Wyjęła z kieszeni gumkę i spięła włosy w ciasny kucyk.

– Pamiętasz, jak zostawiłam cię samego na wydmach? – zapytała. – Wkurzyłam się, bo powiedziałeś, że to proste. Ale teraz to rzeczywiście jest proste. Hugo nie chce mieć dzieci. Jest zadowolony ze swojego życia. Ma dziewczynę. I buty ze światełkami. Nie powiem mu nagle, że ma być ojcem.

– Ale on jest ojcem! – krzyknąłem.

Pokręciła głową.

– Dopóki o tym nie wie, to nie jest. Jutro odpływa. Pewnie już nigdy nie wróci na Texel. To koniec.

– Ale…

– Taki był plan, pamiętasz? Miałam sprawdzić, czy chcę mu zdradzić, kim jestem. No to już wiem.

Potarła nos i wsiadła na rower. Próbowałem coś powiedzieć, ale mnie uprzedziła.

– Samuelu, przestań! Nie wtrącaj się. Za kilka dni ty też stąd odpłyniesz i nigdy się już nie spotkamy. Co cię to obchodzi, czy mam ojca czy nie? To moje życie i to ja o nim decyduję.

Miałem ochotę krzyknąć, że obiecała przyjść na mój pogrzeb. Obiecała, że będziemy się znali do końca życia. Czy te obietnice przestały się liczyć?

Hugo jej nie chciał i teraz ona nie chciała mnie.

Minęła na rowerze czerwony pas i fioletowy, a potem żółty i różowy.

Najpierw stała się karzełkiem, potem zmieniła się w kropkę, aż w końcu całkiem zniknęła.

29

– Jorre, śpisz już? – szepnąłem.

Był wieczór, leżeliśmy w naszym piętrowym łóżku.

– Tak – mruknął, a potem spytał nieco bardziej ożywionym tonem: – Co jest?

– Musisz mi pomóc.

– Taaa… pewnie. – Poczułem, jak odwraca się na drugi bok.

– Serio – odpowiedziałem.

– Co mogę dla ciebie zrobić? Skopać twój końcowy egzamin? Złamać ci jakąś kość? Czy może zniszczyć ci życie? We wszystkich tych rzeczach jestem świetny.

W ciągu dnia wydawał się wkurzony. Teraz, w ciemności, usłyszałem w jego głosie coś jeszcze, choć nie umiałem stwierdzić co.

– O czym ty mówisz? – szepnąłem. – W czym jesteś świetny, w niszczeniu mojego życia? Czy swojego?

– Oczywiście, że swojego! – burknął. – Ale, jeśli chcesz, to twoim też się mogę zająć.

Miałem ochotę trzepnąć go w głowę poduszką, rozmyśliłem się jednak.

– Ale bredzisz. – Usiadłem prosto. – Grasz główną rolę w przedstawieniu. Masz metr sześćdziesiąt jeden wzrostu. I lepiej dogadujesz się z tatą niż ja. Co jest nie tak z twoim życiem?

Wymamrotał coś, czego nie zrozumiałem.

– Słucham? – zapytałem.

– Jestem tępy.

– Wcale nie jesteś tępy.

– Przecież codziennie to powtarzasz.

– Tylko po to, żeby ci dokuczyć… Ty nazywasz mnie profesorem, choć przecież też nim nie jestem.

– A właśnie że tak. Jestem zbyt głupi, żeby pójść do wymarzonej szkoły. I wszyscy powtarzają, że ty jesteś niesamowicie mądry. Wszystkie nauczycielki tak mówią. Możesz zostać, kim zechcesz. No, może nie pilotem, bo jesteś za niski.

– Ale ja jeszcze urosnę!

– Za to ja nigdy nie stanę się bardziej inteligentny – stwierdził Jorre.

Jego słowa zawisły w ciemności. Wypełniły pokój. Nie wiedziałem, co zrobić, żeby zniknęły.

– Chciałbym się z tobą zamienić – odparłem cicho.

Dzień wcześniej, kiedy Tessa miała jeszcze zamiar przyjść na mój pogrzeb, nie powiedziałbym tego. Ale teraz tak.

Jorre wcale nie był taki tępy. Może, jak twierdziły nauczycielki, był trochę mniej inteligentny ode mnie. Ale ta dodatkowa inteligencja do niczego mi się nie przydawała. Najczęściej tylko pakowałem się przez nią w tarapaty.

– Ha, ha, ha – zarżał Jorre. – A ja wcale nie chciałbym się z tobą zamienić. Stałbym się wówczas maleńki. I musiałbym rozmyślać o dinozaurach, które piją herbatkę z jeżami. No way!

I wtedy rzeczywiście trzepnąłem go w głowę poduszką.

30

Przez tę bitwę na poduszki zupełnie zapomniałem, że chciałem go o coś poprosić. Dlatego musiałem sam obmyślić plan.

Tessa zabroniła mi mieszać się do jej życia. Zastanawiałem się, czy rzeczywiście tak powinno być. Czy powinniśmy trzymać się z dala od cudzych spraw? A może na odwrót – zbyt mało się nimi interesujemy?

Zastanawiałem się nad życiem Tessy i jej mamy, które same o wszystkim decydowały.

O tym, żeby przerwać podróż dookoła świata.

O tym, żeby mieć dziecko.

O tym, kto wygra podchody.

O tym, czy ojciec nadaje się na ojca.

I nic nie mówiły Hugonowi Faberowi. Miał córkę, o której istnieniu nie wiedział. Przez jeden krótki tydzień mógł patrzeć w jej cętkowane oczy, ale to się już skończyło. Czy to jest fair?

Kiedy zaczęło świtać, już wiedziałem, że zrobię coś okropnego.

Coś gorszego od ćwiczenia czyjejś śmierci. Gorszego od zmyślonej ciąży Tessy. Bo tutaj chodziło o prawdziwą ciążę – trzymaną w tajemnicy przez dwanaście lat.

Przy śniadaniu patrzyłem na tatę, mamę i Jorrego. Nie mogłem im nic zdradzić, bo wiem, co bym usłyszał. Że nie wolno mi tego zrobić. Że to nie moja sprawa.

Ale i tak zamierzałem się wtrącić.

– Przepraszam, muszę gdzieś wyskoczyć – oznajmiłem. – Ale obiecuję, że jutro przez cały dzień będziemy grać w Osadników z Catanu, okej?

To była moja najdłuższa wyprawa. Nie jechałem przez wydmy, tylko ścieżką nad brzegiem. Widok był fantastyczny. Wzdłuż wybrzeża znajdował się wał, a po nim, w połowie wysokości zbocza od strony morza, biegła ścieżka rowerowa. Jadąc po czarnym, miękkim jak aksamit asfalcie miałem wrażenie, że frunę.

Woda mieniła się i migotała. Czułem zapach słońca, wodorostów i rozkładających się ryb. Czasami wydawało mi się, że ścieżka kończy się w morzu, ale zza zakrętu znów wyłaniała się czarna wstęga asfaltu.

Próbowałem nie myśleć. Gdybym zaczął się zastanawiać, zatrzymałbym się i zawrócił. Bo zdałbym sobie sprawę, że zamierzam zrobić coś, czego nie powinienem.

Tylko że to było moje życie. I podobnie jak Tessa sam o nim decydowałem. Miałem dziesięć lat i nie bałem się już niczego. Zrozumiałem, co mama miała na myśli, mówiąc o swojej migrenie. Ze śmiercią jest dokładnie tak samo. Kiedy ma nadejść, to nadchodzi. A kiedy jej nie ma, należy się cieszyć.

Gdy w oddali zobaczyłem przystań, moje serce zaczęło walić jak młotem. Długa kolejka samochodów czekała na prom, który kursował co pół godziny. Z Den Helder na Texel. I z Texel do Den Helder. Kiedy Jorre złamał sobie nogę, stał tutaj z tatą w takiej samej kolejce.

W szpitalu dowiedział się, że czasem karetka przeprawia się po pacjentów promem z Den Helder na wyspę. Prom czeka wtedy, aż ambulans wróci na przystań, żeby chory nie musiał stać w kolejce.

Ścieżka rowerowa się skończyła, musiałem jechać ulicą. Zdyszany mijałem czekające w kolejce auta, wypatrując niebieskiego saaba.

Jeszcze go nie było. Albo już.

Nie mogłem teraz wrócić. Nie chciałem. Zatrzymałem się na końcu sznura samochodów i obserwowałem te, które do niego dołączały.

Ani śladu niebieskiego saaba.

Ani śladu niebieskiego saaba.

Wciąż ani śladu niebieskiego saaba.

Aż w końcu, po trzech kwadransach, kiedy już właściwie straciłem nadzieję i prawie zapomniałem, po co tam stoję…

Niebieski saab.

I wcale nie przypadkowy. Rejestracja się zgadzała. To byli oni.

– Samuel! – zawołał Hugo, kiedy mnie zobaczył.

Jego ręka już nie krwawiła, więc Elise pozwoliła mu prowadzić.

– Co ty tutaj robisz? – zapytał przez otwarte okno. – Chyba nie przyjechałeś specjalnie dla nas?

– Właśnie że tak! – odparłem, ale nie mogłem wykrztusić ani słowa więcej.

Znałem go dopiero od kilku dni. A Tessę zaledwie parę godzin dłużej. To nie była moja sprawa. Nie powinienem się wtrącać.

Ale jednocześnie pomyślałem: „Wiem o tym gościu coś niesamowitego. Nie mogę pozwolić, żeby odjechał, nie wiedząc, kim jest”.

Spojrzałem w jego cętkowane oczy i nagle zrozumiałem, że nie chodzi mi o Hugona. Był sympatyczny, ale dałbym sobie radę bez niego.

Chodziło mi o Tessę.

Wiedziałem, że nigdy mi tego nie wybaczy. Ale i tak zamierzałem to zrobić.

31

W oddali widać już było zbliżający się prom. Wokół latały mewy, dostrzegłem pasażerów stojących przy barierkach. Samochód za nami zatrąbił.

– Muszę… – odchrząknąłem. Słońce paliło mi kark. Prom był coraz bliżej.

– Czy moglibyście… – Znowu urwałem. – Czy moglibyście popłynąć następnym? Muszę wam coś powiedzieć. – Popatrzyłem na Elise. – A właściwie jemu.

Hugo zmarszczył brwi.

– Musisz mi coś powiedzieć?

– Tak. To tajemnica.

– Prawdziwa tajemnica? – roześmiała się Elise. – Brzmi obiecująco!

Ja jednak nie spuszczałem wzroku z Hugona. Musiał zrozumieć, że to nie żart. Za kilka minut jego życie na zawsze się zmieni. Może wcale nie chce Tessy? Może rzeczywiście nie chce mieć dzieci? Nawet jeśli jedno już ma? Ale tę decyzję powinien podjąć sam.

– To nie jest moja tajemnica – dodałem. – Ale i tak ją zdradzę.

Hugo przez chwilę milczał. W końcu powiedział:

– Dobra, popłyniemy następnym.

– Serio? – spytała Elise zdziwiona.

Przestawiłem rower tak, żeby Hugo mógł wyjechać z kolejki. Zaparkował koło drewnianego stolika przy drodze, pochylił się na chwilę do Elise i wysiadł.

Wczoraj na plaży nie byłem w stanie pojąć, jakim cudem Tessa w ogóle łapie powietrze. A teraz mnie samemu prawie odebrało oddech. Przez cały czas myślałem, że to Tessa mu o tym powie. Że to ona wyzna mu, kim jest. Próbowałem wyobrazić sobie tę ich rozmowę, ale na próżno.

Jak powiedzieć człowiekowi, że od jedenastu lat jest ojcem? Powoli i ostrożnie? Czy jak najszybciej, tak jak zdziera się plaster?

– Chodźmy! – zarządził Hugo.

Miał różowe klapki. I czarny tiszert z białymi żebrami, kręgosłupem i obojczykami. Jak na zdjęciu rentgenowskim.

Usiadł na stoliku i oparł stopy na ławce. Ja byłem zbyt zdenerwowany, żeby usiąść, więc stałem.

– Słucham cię.

Wierciłem piętą w piasku.

– Nikt nie wie, że to panu mówię – zastrzegłem. – Jeśli to, co powiem, się panu nie spodoba, możemy udawać, że nic się nie stało, i zachować to w tajemnicy.

– To brzmi poważnie – stwierdził Hugo. – Czy chodzi o ciebie?

Pokręciłem głową.

– Chodzi o pana. To odmieni pana życie. Ale może pan tego nie chcieć. Może jest pan szczęśliwy z Elise i niczego więcej pan nie pragnie. Wtedy może pan udać, że nigdy się pan tego nie dowiedział.

– Samuelu… – Hugo przeczesał włosy dłonią. – Zaczynam się niepokoić. Czy możesz mi po prostu powiedzieć, o co chodzi?

Kiwnąłem głową.

– Tessa jest pana córką.

Przez trzy sekundy milczał. W końcu zaczął się śmiać.

– To niemożliwe, głuptasie! Ja nie mam dzieci. – Pokręcił głową. – Skąd ci to przyszło do głowy?

Nie odpowiedziałem.

– Uważasz, że jesteśmy do siebie podobni? Dlatego tak pomyślałeś?

W dalszym ciągu milczałem.

– A może dlatego, że bawiliśmy się razem w podchody? – Otarł czoło i wyciągnął z kieszeni gumę do żucia. – Chcesz?

Pokręciłem głową i skrzyżowałem ręce na piersi.

– Dwanaście lat temu wyjechał pan z dziewczyną w podróż dookoła świata.

– Skąd o tym wiesz?

– Polecieliście do Bombaju. Z Indii pojechaliście przez Nepal i Bhutan do Tajlandii. Po kilku miesiącach ona z panem zerwała i wróciła do domu.

Hugo zapomniał, że ma w ustach gumę. Słuchał w milczeniu.

– Po powrocie do Holandii… ehm… – Urwałem. – Nie znam jej imienia. Znam ją tylko jako mamę Tessy. Jak miała na imię dziewczyna, z którą pojechał pan w podróż dookoła świata?

– Ida – odpowiedział i pokręcił głową. – To niemożliwe…

– Po powrocie do Holandii – ciągnąłem – Ida odkryła, że jest w ciąży. Nie powiedziała panu o tym. Urodziła dziecko i samotnie je wychowała. Został pan ojcem, nic o tym nie wiedząc. Tessa ma jedenaście lat. Jest pana córką.

Wydawał się bledszy niż po wypadku z dłutem.

– To niemożliwe – wymamrotał zachrypniętym głosem. Zmrużył oczy i spojrzał na lśniące morze. A potem w górę, prosto w niebo. – Ida by mi powiedziała.

– Córce też nie powiedziała – dodałem. – Tessa dopiero niedawno odkryła, jak się pan nazywa. W albumie swojej mamy. Pamięta pan go jeszcze? Taki gruby szary zeszyt, który Ida prowadziła podczas podróży.

Hugo w milczeniu pokiwał głową.

– Kiedy Tessa odkryła pańskie nazwisko, wyguglowała pana. A potem wymyśliła plan, żeby pana tutaj ściągnąć. Bo chciała pana poznać. Chciała się przekonać, czy jest pan sympatyczny, i potem zdecydować, czy chce, żeby był pan jej tatą.

– W takim razie dlaczego… dlaczego nic mi nie powiedziała? Nie spodobałem się jej? Nie chciała mnie?

Przysiadłem się do niego. Patrzyłem, jak prom odpływa z przystani. Na pokładzie stali nowi pasażerowie, mewy znowu latały z wrzaskiem dookoła.

– Bardzo pana polubiła! Wczoraj na plaży chciała panu zdradzić, kim jest. Tak postanowiła. Ale wtedy pan powiedział, jak bardzo się pan cieszy, że nie ma pan dzieci. I to wszystko zmieniło.

Hugo ukrył twarz w dłoniach i pokręcił głową. Potem znów otarł czoło. Wydawał się młodszy niż zwykle. Jakby był w moim wieku, tak mniej więcej. No i w tych różowych klapkach i koszulce ze szkieletem…

– Naprawdę może pan udawać, że nic panu nie powiedziałem. Gdyby usłyszał pan to od Tessy, nie byłoby odwrotu. Ale to ja to mówię, a mnie to nie dotyczy. I tak już jej więcej nie zobaczę. Jeśli nie chce pan mieć córki, to pan nie musi. Może pan po prostu wsiąść na następny prom do Den Helder.

– Ale ja przecież mam córkę! – wykrzyknął.

– No właśnie. Dokładnie to cały czas jej powtarzałem.

Hugo wstał.

– Muszę się z nią zobaczyć. Muszę z nią porozmawiać.

– Serio? – zapytałem z entuzjazmem. – Naprawdę chce się pan z nią zobaczyć?

Ciągle był blady.

– Oczywiście, że chcę.

32

Zostałem na stoliku, a Hugo wrócił do Elise. Zacisnąłem dłonie w pięści i czekałem.

Po jedenastu minutach wreszcie wychylił głowę z samochodu.

– Pojedziesz z nami?

– Mogę? – zapytałem.

– Jasne, w końcu to ty jesteś sprawcą całego tego zamieszania.

Zeskoczyłem ze stolika.

– Jedzie pan do niej do domu?

Pokręcił głową.

– Najpierw do domku letniskowego, bo tam była, kiedy odjeżdżaliśmy. Wspominała o sprzątaniu, więc mam nadzieję, że jeszcze tam jest.

Położyłem rower na walizkach w bagażniku i usiadłem z tyłu. Elise wyglądała poważnie. Jeszcze jej takiej nie widziałem. Ze spuszczonymi oczami ogryzała skórkę przy paznokciu.

– Przepraszam… – powiedziałem do niej, gdy Hugo zawracał. – Wiem, że cieszycie się, że nie macie dzieci. Ale Tessa ma już jedenaście lat. Nie wrzeszczy na okrągło. I nie sika w majtki. Chyba nie jest taka okropna.

Elise wciąż milczała.

– I przecież się do was nie wprowadzi. Mieszka tutaj, na wyspie. Z mamą. Może będzie mogła was czasami odwiedzać? Na przykład podczas ferii albo wakacji? Albo…

– Samuelu! – przerwał mi Hugo. – Przestań. Zamknij dziób, chociaż na chwilę. Musimy trochę przywyknąć. Okej?

Mijaliśmy rozległe tulipanowe pola. Przyglądałem się uciekającym do tyłu jaskrawym pasom i liczyłem kolory. Doszedłem do siedmiu.

Hugo i Elise milczeli, bo próbowali przywyknąć. Do jego córki, która już na zawsze zostanie w ich życiu. Moi rodzice nie przyzwyczaili się jeszcze całkiem do mnie, mimo że upłynęło już dziesięć lat, więc zdawałem sobie sprawę, że to może chwilę potrwać.

Elise odwróciła się do mnie.

– Czy Tessa była bardzo smutna? – zapytała. – Kiedy Hugo powiedział, że nie chciałby mieć dzieci?

Przytaknąłem.

– Płakała, a ona nigdy nie płacze.

– Biedactwo…

Spojrzałem na Elise ze zdumieniem. Chyba już nieco przywykła. Może nawet sama o tym jeszcze nie wiedziała, ale zaczynała się przyzwyczajać.

Jechaliśmy dalej. Nie było mi łatwo milczeć. Tyle miałem do powiedzenia. O podchodach. O serduszkach w koszu piknikowym. I oczywiście o Tessie. Ale dość już się nagadałem. Resztę powinna opowiedzieć ona.

Im bliżej byliśmy, tym bardziej się denerwowałem. Hugo już wiedział, że ma córkę. Ale Tessa nie wiedziała, że zdradziłem jej tajemnicę.

Płaskie łąki przeszły w wydmy. Trawa stała się grubsza i bardziej żółta. Puszysty królik przebiegł nam drogę, a chwilę później wjechaliśmy w sosnowy las, prześwietlony słońcem, które znaczyło ziemię jasnymi plamkami. W końcu znaleźliśmy się na podjeździe.

Na ostatnich metrach Hugo mocno zacisnął ręce na kierownicy. Elise w milczeniu pocierała udo dłonią.

Choć prawie nie zwracaliśmy uwagi na dźwięk silnika, wiedziałem, że w domku słychać go doskonale. Na początku tygodnia Tessa i ja słyszeliśmy go już z daleka.

Zatrzymaliśmy się. Hugo przekręcił kluczyk w stacyjce i przez cztery sekundy czekaliśmy w zupełnej ciszy.

Potem na werandzie pojawiła się Tessa. Wiedziałem, że patrzy na saaba, ale nie widziałem dokładnie jej twarzy.

Elise i ja siedzieliśmy na swoich miejscach.

Po kolejnych siedmiu sekundach Hugo wreszcie się ruszył. Odpiął pasy, otworzył drzwi i wysiadł.

I się zatrzymał.

– No idź – szepnąłem tak cicho, że nie mógł mnie usłyszeć. – No podejdź do niej!

Ale Hugo nie śmiał.

Tessa ruszyła w stronę auta. Zauważyłem, że jest trochę zdziwiona, ale pewnie pomyślała, że po prostu o czymś zapomnieli.

I w tym momencie zobaczyła mnie.

Zatrzymała się w pół kroku.

Spojrzała na Hugona, a potem na mnie i powoli pokręciła głową. Jak gdyby stało się jakieś nieszczęście. Jak gdyby chciała, żeby to się nigdy nie wydarzyło.

33

Wysiadłem z samochodu, bo co miałem zrobić?

Tessa podeszła i stanęła tuż przede mną.

– Coś ty narobił? – wyszeptała.

Spojrzałem na Hugona. Wciąż czekał bez ruchu. Kości na jego tiszercie bielały w słońcu.

– Nie mogłem pozwolić, żeby tak odjechał – próbowałem się usprawiedliwić. – Musiał się dowiedzieć.

– Tobie chyba całkiem odbiło! Przecież ci mówiłam, że tego nie chcę! Jak mogłeś… – Pokręciła głową. Zobaczyłem, że ma łzy w oczach. – Serio? Naprawdę mu powiedziałeś?

Kiwnąłem głową.

– Tak, przed chwilą. Na przystani.

Widziałem, jak Tessa przełyka ślinę. Nagle zrozumiała, że jej ojciec wie, kim ona jest. Teraz musiała na niego spojrzeć.

Zanim jej się to udało, minęła dłuższa chwila.

– Hugo… Ja nie chciałam… – Zrobiła krok w jego stronę, ale się zatrzymała. – Samuelowi odbiło. Nie powinien był ci tego mówić. Wiem, że nie chcesz mieć dzieci. Po prostu o mnie zapomnij.

Hugo pokręcił głową.

– Przykro mi, ale nie mam zamiaru.

– Słucham?

– Nie mam zamiaru o tobie zapominać.

– Dlaczego? Przecież możesz!

Hugo spojrzał na nią poważnie.

– Nie chcę mieć dziecka, które z wrzaskiem wali wszystkich wkoło łopatką. Ale ciebie chcę! – Urwał. – To znaczy… ciebie mam. Jesteś. Mam jedenastoletnią córkę. I teraz, kiedy już o tym wiem, chciałbym ją lepiej poznać!

– Naprawdę?

Potwierdził skinieniem głowy.

I wtedy, nareszcie, podszedł do niej i ją objął. Ona też go objęła. I tak stali.

Widziałem, że muszą nieco przywyknąć. Chociaż Tessa w połowie pochodziła od Hugona, to nigdy wcześniej się nie dotknęli. Nie podrzucał jej w górę, kiedy była mała. Nigdy nie trzymał jej za rękę przy przechodzeniu przez ulicę.

Ale jak na pierwszą próbę ten uścisk całkiem nieźle im wyszedł!

Musieli po prostu jeszcze trochę poćwiczyć.

34

Puścili się, kiedy zadzwonił telefon. Tessa złapała komórkę, rzuciła okiem na ekran i poczerwieniała.

– To moja mama… – Spojrzała na Hugona. – Przepraszam, muszę…

Skinął głową. Kiedy odebrała, podszedł do Elise i mocno ją przytulił. Było widać, że oni ćwiczą to codziennie.

– Cześć, mamo! – Tessa odwróciła się do nas plecami. – Co ty mówisz? – Usłyszałem. – O ja cię! Ile się urodziło? …Tak, jestem z Samuelem na wydmach, ale już lecę do domu. Powiedz Kocicy, żeby z resztą zaczekała na mnie. Pa!

Odwróciła się znowu w naszą stronę.

– Kocica rodzi! Mama właśnie znalazła ją na strychu. Tam się schowała. Są już dwa. Muszę…

Zamilkła. Popatrzyła na ojca i zobaczyłem, jak zmienia się wyraz jej twarzy.

– Nie, to bez sensu. Kociaki zobaczę później. Zostanę tutaj, oczywiście. Napijecie się czegoś? Herbaty, lemoniady czy może…

Ruszyła w stronę domku, ale Hugo za nią nie poszedł.

– Chyba żartujesz? – powiedział. – Jedziemy do Kocicy!

Tessa się zatrzymała.

– Serio? – upewniła się. – Chcesz jechać ze mną do Kocicy?

Kiwnął głową.

– Nie chcę tracić kolejnych narodzin. Poza tym muszę porozmawiać z twoją mamą. Mamy trochę do obgadania, to chyba jasne…

Tessa gapiła się na niego.

Przez całe ferie zastanawiała się, czy chce, żeby był jej tatą. Ale teraz, gdy już się o wszystkim dowiedział, nagle to on zaczął wszystkim kierować. Nagle to Hugo Faber decydował. Musiała do tego przywyknąć.

– Ehm… – chrząknęła. – A czy to obgadywanie nie może poczekać? – Mówiła wyższym głosem niż zwykle. – Wolałabym najpierw trochę mamę przygotować. – Popatrzyła niepewnie na ojca. – Ona jest naprawdę wspaniała. I bardzo o mnie dba. Ale jak się dowie, co zrobiłam, to do końca życia będę miała szlaban.

– To się jeszcze okaże. – Hugo nagle przestał przypominać małego chłopca. – Ida musi mi wyjaśnić, dlaczego od jedenastu lat mam córkę i nic o tym nie wiem. Może to właśnie ona dostanie szlaban.

Elise zachichotała. Ale zaraz spoważniała.

– Mama Tessy jest bardzo wysoka – powiedziałem. – Większość mężczyzn się jej boi.

– Ale ja nie – zapewnił odważnie Hugo. – Co mi tam. Ona jest jedna, a nas czworo. Razem damy jej radę.

35

Znowu siedziałem z Tessą na tylnym siedzeniu saaba.

Choć umierała z nerwów, znalazła czas, żeby uszczypnąć mnie w ramię.

– Au! – szepnąłem.

– To nic w porównaniu z tym, co chciałam ci zrobić wcześniej – powiedziała surowo. – Wciąż nie mogę uwierzyć, że mu powiedziałeś. Już prawie stąd odpłynął…

– Przykro mi.

– A mnie nie. – Jeszcze mocniej mnie uszczypnęła. – On mnie chce!

Spojrzałem w jej twarz i zobaczyłem, że dziura znikła.

Jak dla mnie podróż trwała zbyt krótko. Samochód zatrzymał się przed ogródkiem ze stokrotkami. Upłynęła minuta, zanim ktoś w końcu odważył się cokolwiek powiedzieć.

– Hmm… – Głos Hugona nie brzmiał już tak pewnie. – Jak my to zrobimy?

– Wejdę pierwsza – oznajmiła Tessa. – Żeby mama nie dostała zawału.

Spojrzałem na jej ojca z niepokojem.

– Na parapecie stoi pięć kaktusów. Cały dom jest w jaskrawych kolorach.

– Może ja zostanę w aucie? – zapytała Elise. – Nie sądzę, żebym…

W tym momencie ktoś zapukał w okno, przy którym siedziała Tessa. Pojawiła się w nim olbrzymia głowa Idy, a my podskoczyliśmy ze strachu.

Mama Tessy zajrzała do środka. Najpierw spojrzała na swoją córkę, potem na mnie. A potem zobaczyła Hugona.

Jej oczy zrobiły się wielkie. Natychmiast go poznała.

– Zmiana planów! – zawołał Hugo. – Wszyscy wysiadamy!

I tak właśnie zrobiliśmy. Staliśmy na chodniku naprzeciwko siebie. Po jednej stronie mama Tessy, a po drugiej nas czworo.

– Mamo… – powiedziała Tessa, ale nie wiedziała, co dalej.

– Może powinnam… – zaczęła Elise i umilkła.

Ida pokręciła głową.

– Hugo, to najokropniejszy tiszert, jaki w życiu widziałam – oznajmiła surowo.

Tessa spojrzała na mamę z otwartymi ze zdziwienia ustami.

– Mamo, nie wolno tak…

– A właśnie że wolno – odparła Ida.

I wtedy Hugo zaczął się śmiać.

– Tobie wolno. Nic się nie zmieniłaś!

Do Idy chyba dopiero w tym momencie dotarło, co jest grane. Przenosiła wzrok z Tessy na Hugona i z powrotem.

– Jak…

– Znalazłam jego nazwisko w albumie – wyjaśniła jej córka.

– To niemożliwe!

– Tak było. – Tessa skrzyżowała ręce na piersi. – I zaprosiłam go tutaj, żeby go lepiej poznać. Przez cały tydzień nie miał pojęcia, kim jestem, ale teraz już wie. W zasadzie nie chce mieć dzieci, ale mnie chce!

Stała wyprostowana i patrzyła na swoją mamę. Dopiero teraz zauważyłem, jak bardzo są do siebie podobne. Tessa miała cętkowane oczy Hugona i jego entuzjazm, ale cała reszta pochodziła od matki.

– Wejdźmy do środka – poleciła szorstko Ida. – Nie róbmy przedstawienia na ulicy.

Ruszyła w stronę drzwi. Tessa i Hugo poszli za nią. Elise i ja zawahaliśmy się.

– Może powinniśmy zostawić ich na chwilę samych? – szepnęła Elise.

– Chyba tak.

Popatrzyliśmy na siebie.

– Już? – zapytała, a ja przytaknąłem.

Pospiesznie weszliśmy do środka.

W dużym pokoju znowu wszyscy stanęli skrępowani. Kaktusy na parapetach kwitły.

– Nie mogę w to uwierzyć – zwróciła się Ida do Tessy. – To dotyczy nas obu! Przecież zaakceptowałaś to, że nie masz ojca? Że nie ma w domu mężczyzny, który by się do wszystkiego wtrącał? Dlaczego nic mi nie powiedziałaś? Jak mogłaś przede mną ukrywać, że…

Tessa próbowała coś powiedzieć, ale Hugo położył jej dłoń na ramieniu.

– Ido – odezwał się spokojnie – a ty zawsze o wszystkim mówisz? – Pokręcił z niedowierzaniem głową. – Mamy córkę! Zaszłaś w ciążę i nie uznałaś za stosowne, żeby mnie o tym poinformować?

Ida spojrzała na niego i po raz pierwszy zobaczyłem, jak się waha. Jej twarz złagodniała. Chciała coś powiedzieć, ale tego nie zrobiła, tylko przygryzła wargę.

– Pamiętasz, jak zadzwoniłeś z Wietnamu? – odezwała się po chwili. – Kiedy już od miesiąca byłam w Holandii?

Kiwnął głową.

– Chciałam ci wtedy powiedzieć, że spodziewam się dziecka. Ale ty cały czas opowiadałeś o jakichś Szwedkach, które spotkałeś. O tym, jakie są wspaniałe i że razem wybieracie się w dalszą podróż. I dlatego ci nie powiedziałam.

– Naprawdę? Dlatego? – Hugo znowu pokręcił głową. – A ja to wszystko zmyśliłem. Z tymi dziewczynami spędziłem jeden wieczór. Ale byłem wściekły, że zostawiłaś mnie na lodzie, i nagadałem głupot. Nie miałem pojęcia, że przez to stracę córkę.

Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu.

A potem Hugo położył drugą rękę na drugim ramieniu Tessy.

– Ale teraz ona mnie znalazła, a ja chętnie ją poznam. Jeśli mi pozwolisz.

– Tak – powiedziała Ida. W tym momencie wcale nie wyglądała groźnie. – Oczywiście, że tak!

36

Elise poszła się przejść. Powiedziała, że chce obejrzeć miasteczko, ale wiedziałem, że robi to, by dać Hugonowi czas, żeby pobył z Tessą i Idą. Ja też nie mogłem tam zostać.

– Cześć, Tessa! – zawołałem.

Nie odpowiedziała.

– Zobaczymy się jutro?

Nawet na mnie nie spojrzała. Była zbyt zaabsorbowana swoimi rodzicami. I kociętami, które oczywiście koniecznie chciała zobaczyć.

Wyjąłem rower z bagażnika i odjechałem. Słońce świeciło, wiał wiatr od morza, jagniątka brykały, a mnie nagle ogarnął nieopisany smutek. Bo wszystko się kończyło.

Hugo i Elise wyjadą z wyspy jeszcze tego wieczora. A my – o tym do tej pory nawet nie myślałem – wyjedziemy jutro. Nie było już czasu na Osadników z Catanu. Nie było już czasu na puszczanie latawców, na kąpiel w morzu ani na grilla.

I nie było już czasu na Tessę. My wracaliśmy do domu, a ona zostawała na wyspie.

Dopiero teraz, jadąc wąskim wałem pomiędzy łąkami, zrozumiałem, co miała na myśli wtedy przy tulipanowych polach. Co mnie właściwie obchodziło, czy Tessa ma ojca? Jaka to różnica? Dla mnie było to przecież bez znaczenia.

Oczywiście, że cieszyłem się z jej powodu. Nawet więcej – byłem szczęśliwy, że po jedenastu latach wreszcie dowiedziała się, kto jest jej tatą, i mogła go poznać. I wreszcie odkryć, skąd się wzięły jej cętkowane oczy. Że będzie mogła się z nim widywać.

Ale sam byłem smutny, bo nagle zobaczyłem listę osób, które są dla mnie ważne. Listę osób, które bym ratował podczas wybuchu wulkanu. Albo których broniłbym przed rekinem. Otwierali ją mama, tata i Jorre, na czwartym miejscu nie było jednak nikogo z mojej klasy ani nikogo z drużyny piłkarskiej czy z naszej ulicy, ani żadnego z moich kuzynów.

Na czwartym miejscu była Tessa.

Znałem ją dopiero od tygodnia, ale jeśli musiałbym wybrać jedną osobę, która powinna przyjść na mój pogrzeb, byłaby to właśnie ona.

Rzuciłem rower przy naszym domku letniskowym i poszedłem na taras. Jorre wciąż musiał trzymać nogę w górze, więc jak zwykle leżał na kanapie. Tata obierał fasolkę szparagową, a mama siedziała z laptopem na kolanach.

– Samuelu! – wykrzyknęła na mój widok. – Martwiliśmy się o ciebie.

Opadłem nonszalancko na krzesło.

– Serio?

– A coś ty myślał? – powiedział tata. – Pół dnia cię nie było. Gdyby Tessa nie powiedziała mi, że na Texel jest bezpiecznie…

– Przez cały tydzień znikałeś na długie godziny. – Mama pokręciła głową. – Tak dalej być nie może. Pozwalaliśmy ci na to, bo uznaliśmy, że kostka Jorrego już wystarczająco pokrzyżowała nasze plany. Ale teraz zostajesz z nami. Nie możesz się od nas oddalić ani na krok!

Oboje patrzyli na mnie surowo. Nie bardzo im to wychodziło i miałem nadzieję, że nigdy nie nauczą się tego robić dobrze. Byli słodcy, kiedy próbowali ustalać reguły.

– Nie ma sprawy! Właśnie tego chcę: zostać z wami – odpowiedziałem.

– Ta… pewnie – mruknął Jorre, nie spuszczając ze mnie wzroku. – A co ty właściwie robiłeś przez cały ten tydzień?

To było prawdziwe pytanie, nie takie, na które można odpowiedzieć wzruszeniem ramion. Jorre nie wrócił do komiksu. Czekał na odpowiedź.

Westchnąłem.

– Musiałem pomóc Tessie znaleźć tatę. To znaczy nie jakiegoś tam tatę, ale jej prawdziwego ojca, którego nie znała. Ale teraz już zna. Właśnie tym zajmowaliśmy się przez cały tydzień.

– Powaga? – zdziwił się Jorre.

Tata nie podniósł kolejnego strączka. Mama również czekała.

– Mieliśmy mnóstwo roboty – dodałem. – Najpierw musieliśmy pochować kanarka, a potem dostarczyć kosz piknikowy i zagrać w podchody. Ale podczas tych podchodów tata Tessy został ranny… I właśnie wtedy, gdy uznała, że może być jej ojcem, wszystko się popsuło. Ale ostatecznie skończyło się dobrze. W każdym razie dla niej.

Wciąż się na mnie gapili.

– Nie mogłem opowiedzieć wam o tym wcześniej – ciągnąłem – bo to była wielka tajemnica. Oprócz Tessy wiedziałem o tym tylko ja jeden na całym świecie.

Tata powoli pokręcił głową.

– A teraz? – zapytał Jorre. – To już nie jest sekret?

– Nie, teraz wszyscy mogą się dowiedzieć.

– W takim razie opowiadaj! – powiedział. – Ale od początku, bo nic z tego nie kumam. Nie dlatego, że jestem durniem, tylko dlatego, że ty jesteś świrusem.

– Jorre… – mama próbowała zwrócić mu uwagę, ale ja się roześmiałem.

– Naprawdę chcecie poznać tę historię? – upewniłem się.

Kiwnęli głowami.

37

– O Boże! – powiedział tata, kiedy skończyłem.

– Samuelu, trudno mi uwierzyć, że zdradziłeś Hugonowi, że ma córkę. Całe szczęście, że wszystko się dobrze skończyło… – powiedziała mama.

– Stary, ty miałeś najlepsze wakacje w życiu! – zawołał Jorre.

Westchnąłem.

– Ale to już koniec. Hugo i Elise wyjeżdżają dziś, a my jutro. I już nigdy nie zobaczę Tessy.

– A nie moglibyśmy odwiedzić jej wieczorem? – zaproponowała ostrożnie mama.

Wzruszyłem ramionami.

– Jest zajęta Kocicą. I cały czas czekała, żeby porozmawiać ze swoim ojcem. Nie ze mną.

– Na pewno nie chcesz się z nią pożegnać? – zapytał tata. – Podrzucę cię samochodem.

– Jadę z wami! – wykrzyknął Jorre. – Przecież my też znamy Tessę. A jej mamę olbrzymkę poznaliśmy, kiedy złamałem kostkę. Teraz chcę poznać jej tatę. Jedziemy i już!

Pokręciłem głową.

– Przecież mówię, że jest zajęta kotkami. Dzisiaj się urodziły…

– Żaden problem – odpowiedział Jorre. – Weźmiemy urodzinowe sucharki z anyżem. Chodźcie! Mam za sobą najnudniejsze ferie w życiu. Chciałbym przynajmniej zobaczyć ten jego tiszert!

Rodzice się roześmiali. Myślałem o tradycyjnych sucharkach z ziarenkami anyżu w różowej lub niebieskiej polewie. Mama i tata jedli je z okazji narodzin Jorrego. Widziałem zdjęcia: dumni rodzice z niemowlęciem na rękach, a na łóżku duży talerz z sucharkami. Kiedy ja się urodziłem, też takie zrobiono.

Wyprostowałem się na krześle, bo nagle zrozumiałem, co powinniśmy zrobić.

– Te sucharki nie są nam potrzebne dla kotków, tylko dla Hugona! – wykrzyknąłem. – Nie jadł ich, kiedy Tessa się urodziła. Ale dzisiaj ją odzyskał. Musimy to uczcić.

Rodzice spojrzeli po sobie.

– Pojedziemy tam na chwilkę? – zapytała mama.

– Uważam, że to dobry pomysł. – Tata wstał, ale nie ruszył się z miejsca. – O nie! Sklep już nieczynny…

Nie mogliśmy iść w odwiedziny bez sucharków z anyżkiem. Wizyta bez nich byłaby wtrącaniem się w nie swoje sprawy. Tessa chciała jak najwięcej czasu spędzić z Hugonem, wyraźnie dała to do zrozumienia.

– Mam pomysł! – Jorre nagle zaczął się śmiać. – Po drodze widzieliśmy przecież w miasteczku dom z olbrzymim bocianem. Tam musiało urodzić się dziecko. Może moglibyśmy stamtąd pożyczyć sucharki?

Przyglądałem mu się z rozdziawioną buzią.

– No co?

– To najlepszy pomysł, o jakim kiedykolwiek słyszałem.

– Też tak myślę – powiedział Jorre z zadowoleniem.

– Chodźmy, zanim Hugo i Elise odpłyną – popędził nas tata.

38

W samochodzie śmialiśmy się, aż rozbolały nas brzuchy. W domu z bocianem dostaliśmy paczkę sucharków i całe opakowanie różowobiałego anyżku. Talerz, nóż i masło wzięliśmy z domku letniskowego. Siedziałem z Jorrem z tyłu, trzymając jego nogę na kolanach. Z przodu mama próbowała smarować sucharki.

– Nie pędź tak! – wołała do taty. – Cała posypka mi spada!

– To ty zwolnij – odpowiedział z oburzeniem. – Znowu połamałaś!

Jorre wyciągnął rękę.

– Mogę go zjeść?

– Tutaj w prawo! – zawołałem. – A potem w drugą po lewej.

Gdy dojeżdżaliśmy, zacząłem tracić rezon. Co pomyśli Tessa, kiedy stanę z rodziną na jej progu? Nie poprosiłem jednak taty, żeby zawrócił. Chciałem ją zobaczyć. Ostatni raz przed odjazdem. To niewiele w przypadku osoby, która jest czwarta na liście.

– Ty niesiesz talerz! – zarządziła mama, kiedy dotarliśmy.

Tata podał Jorremu kule i stanęliśmy pod drzwiami. Pomyślałem, że jestem najmłodszy. Że kiedyś zostanę sam. Ale zaraz powiedziałem sobie: „Co mi tam! Szkoda czasu, żeby się tym zamartwiać. Stoimy pełni życia na ścieżce w ogródku ze stokrotkami. I za kilka sekund zobaczę Tessę. Na tym powinienem się skupić”. I tak właśnie zrobiłem.

Mama zadzwoniła do drzwi, a moje serce waliło, jak gdyby chciało się wyrwać z piersi.

Po jedenastu sekundach otworzyła nam Ida. Spojrzała najpierw na mnie i na sucharki, a potem na moich rodziców i Jorrego.

– Tessa! – zawołała głośno. – To znowu ten karłowaty turysta. Tym razem z całą rodziną.

I w milczeniu czekała na córkę. Po piętnastu sekundach Tessa zbiegła galopem ze schodów, a tuż za nią – Hugo.

– Chciałam jeszcze, Samuelu… – zaczęła.

Ale nie pozwoliłem jej skończyć.

– To dla was. – Podniosłem do góry talerz. – A właściwie dla Hugona. Bo nie jadł sucharków z anyżem, kiedy się urodziłaś.

I tak tam stali we trójkę: Hugo, Ida i Tessa. Ojciec, matka i córka. Choć nie byli rodziną, to byli sobie bliscy.

Hugo w milczeniu patrzył na sucharki. Choć miał na sobie chojracki tiszert z kościotrupem, to zaszkliły mu się oczy. Elise stanęła obok i złapała go za rękę.

– To też trochę z okazji narodzin kociąt – wyjaśniłem Tessie. – Ale przede wszystkim z twojego powodu.

– Mojego? – upewniła się.

Kiwnąłem głową i poczułem, że moje policzki robią się czerwone.

– To ja się dołączam! – zawołał Hugo. – Hip, hip, hurra! Niech żyje Tessa!

Ida westchnęła i dała nam znak, żebyśmy weszli do środka.

– Wchodźcie. Na tego karłowatego turystę nie ma mocnych, wiem to od początku. Skoro już przyszliście, to wejdźcie i napijcie się czegoś. Jak długo znacie Hugona?

39

Został jeszcze jeden sucharek.

– Ten będzie nam potrzebny – oznajmiła Tessa. Wzięła talerz, a drugą dłonią złapała mnie za rękę. – Chodź, Samuelu!

Zauważyłem, że nasze mamy chichoczą.

– Rządzi się. Ma to po mnie – przyznała szeptem Ida.

Siedziały razem na kanapie i popijały białe wino. Tata i Jorre z zainteresowaniem przysłuchiwali się barwnym opowieściom Hugona. Obok siedziała uśmiechnięta Elise.

– Gdzie idziemy? – zapytałem, kiedy szliśmy ulicą, niosąc talerz z sucharkiem.

– Do Hendrika – wyjaśniła Tessa. – Przyszedł mi do głowy pewien pomysł. On twierdzi, że jest za stary, żeby wziąć pod opiekę kolejne zwierzę, ale to bzdura. Może będzie mieszkał w tym domu jeszcze wiele lat. Sam jak palec. Dlatego pożyczymy mu jedno z kociąt. Jeśli nie będzie już mógł się nim zajmować, kotek wróci do nas.

Przystanąłem.

Nie mogłem tego znieść. Tessa tak beztrosko paplała. Jej jasne włosy błyszczały w promieniach zachodzącego słońca. Lśniły jej cętkowane oczy. Była numerem czwartym na mojej liście. I widziałem ją po raz ostatni.

– Co jest? – zapytała.

Pokręciłem głową.

– No mów! – zażądała surowo.

Przełknąłem ślinę i wzruszyłem ramionami.

– Po prostu nie znoszę pożegnań. Właśnie to jest takie beznadziejne w śmierci. Że już się więcej z kimś nie zobaczysz. Wkurza mnie to. I zawsze będzie wkurzało.

Tessa zmarszczyła brwi.

– Ale ja przecież nie umieram – powiedziała. – Wręcz przeciwnie! Czuję się, jakbym dopiero co się urodziła.

– I co z tego, skoro już nigdy cię nie zobaczę? – burknąłem ze złością.

– Co? – spytała zdumiona. – Nic z tego nie rozumiem. Kto ci powiedział, że już nigdy mnie nie zobaczysz?

– Ty! Wczoraj, przy tulipanowych polach. Zapytałaś, co mnie to obchodzi, czy masz ojca, bo i tak już się nie zobaczymy.

Roześmiała się.

– To wcale nie jest śmieszne! – krzyknąłem.

– Ty głupku – powiedziała. – Oczywiście, że się zobaczymy. Przecież obiecałam, że przyjdę na twój pogrzeb. Będziemy się znać do końca życia. A latem pojedziemy razem do Hugona i Elise.

– Jak to?

– Zacznij się przyzwyczajać – powiedziała z zadowoleniem. – To ja o wszystkim decyduję. Nie tylko o swoim życiu, ale i o twoim.

Podniosła z talerza trzy ziarenka anyżu i włożyła je sobie do ust.

– Latem odwiedzimy Hugona i Elise. Ciebie też zapraszają. W twoim towarzystwie wydaję im się chyba mniej groźna. Hugo już nawet obiecał, że zorganizuje dla nas podchody. Ty znowu będziesz w drużynie z Elise, a ja z nim.

– Ale jeśli to on zorganizuje podchody, to znowu wygracie! – zawołałem.

– No jasne! – Zaśmiała się i ruszyła dalej. – Chodź, idziemy do Hendrika. A potem wracamy do rodziców, żeby uczcić nasze istnienie.

Z powagą wyciągnęła talerz do przodu i zaczęła śpiewać „Sto lat, sto lat…”.

Rozejrzałem się. Na ulicy nikogo nie było. A nawet gdyby był, to co z tego? Lubiliśmy to, co dziwne.

Resztę zaśpiewaliśmy razem. Najgłośniej, jak mogliśmy.

Tytuł oryginału: Mijn bijzonder rare week met Tess

© Copyright for the text by Anna Woltz, 2013

First published in 2013 by Em. Querido’s Uitgeverij Amsterdam

© Copyright for this edition by Wydawnictwo Dwie Siostry, Warszawa 2021

© Copyright for the Polish translation by Iwona Mączka, 2021

Książka wydana dzięki wsparciu finansowemu Dutch Foundation for Literature.

ISBN 978-83-8150-357-0

wydanie I

wydawnictwodwiesiostry.pl

redakcja: Karolina Iwaszkiewicz

korekta: Małgorzata Kuśnierz, Karolina Iwaszkiewicz

projekt okładki: Justyna Dybala

skład wersji elektronicznej: Piotr Bałdyga, Klaudia Kozińska

Ta książka jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy o przestrzeganie praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty. Szanujmy cudzą własność i prawo!

Polska Izba Książki

Wydawnictwo Dwie Siostry sp. z o.o.

al. 3 Maja 2 m. 183

00-391 Warszawa

Biblioteki, szkoły, przedszkola, księgarnie i inne instytucje zainteresowane

ofertą specjalną zachęcamy do kontaktu z działem handlowym

(marketing@wydawnictwodwiesiostry.pl, +48 577 888 278).